Ik vraag me wel eens af wat ik hier wel en niet moet plaatsen. Of bepaalde sites en verhalen die ik zie of lees, hier een plaats hebben. In the end, ik denk dat dit een plek kan en moet zijn voor alles wat mij inspireert en beweegt. Daarmee kan ik anderen wellicht verder helpen.

Onderstaande video’s zijn de beste 17 minuten die je kunt hebben op deze maandag. De eerste video is een 12 minuten documentaire van fotograaf/kunstenaar JR, Wrinkles of the city. De tweede video is een telefonisch interview met JR omdat hij een TED Prize Winner is. En dan herken je ineens zijn werk. Briljant. Inspirerend. Het brengt een glimlach op je gezicht. Meer over JR op zijn Inside Out Project site.

(Via Mary…inderdaad…die Mary)

Een interessante gedachtegang, gebaseerd op een SXSW presentatie

Het openen van concepten begint al bij de strategie. Willen we consumenten een gesloten boodschap door de strot duwen of geven we ruimte (en de grondstof) om de eigen meaning te creëren?

via Goos Geursen’s Bedrijvigheden.

Geregeld verschijnen op Twitter, blogs en Facebook allerlei ervaringen van consumenten met een merk of met een organisatie. Soms als het goed gaat, maar vaker als het mis gaat. De zo gevreesde #fail hashtag komt dan weer voorbij. Webcare teams en klantenservice houden via dashboards nauwlettend in de gaten wanneer hun merknaam in combinatie met de #fail hashtag voorbij komt. Maar is dat wel voldoende? Euh nee, natuurlijk niet. Belangrijker is om de hele keten in orde te maken en te houden. Dat is moeilijk, het betekent dat je met veel afdelingen moet samenwerken, eilandjes moet verbinden, ego’s moet verzorgen en lievelingsprojecten soms een draai moet geven. Maar het gaat toch om de klantenervaring? Dan moet dat toch geen probleem zijn?

Een recent voorbeeld van mijn kant dan. De NS. Ik weet het. Altijd makkelijk om de NS te pakken. Maar laat ik eerlijk zijn: Ik gebruik al bijna een jaar hun voordeelurenkaart in combinatie met de OV Chipkaart en dat werkt feilloos. Inderdaad, je moet er zelf aan denken om uit te checken, maar dat is gewoon je eigen verantwoordelijkheid. Ik heb nu wel een andere ervaring. Op mijn voordeelurenkaart staat een oude pasfoto. Maar ècht een oude pasfoto. Ik vermoed dat hij ergens eind jaren ’90 eens in hun database is gekomen via een andere voordeelurenkaart en sindsdien is die tronie mijn bewijs voor de NS dat ik ben wie ik ben. Tot een paar weken terug. Het viel me bij het uitchecken ineens op dat ik een hoger bedrag moest afrekenen. Het was vlak voor mijn vakantie dus ik maakte een aantekening dat ik na de vakantie eens zou uitzoeken wat dat was. Volgens Mijn NS was ik nog steeds een klant met een voordeelurenkaart en zou ik gewoon korting moeten krijgen. Tijd om te bellen. Nog wat extra informatie: Dit was 2 uur voor ik in de trein zou stappen om naar wat afspreken in Arnhem en Amsterdam te gaan. Dus wat korting zou wel handig zijn voor me. De telefonische klantenservice was prima! De jongeman wist me uit te leggen dat mijn voordeelurenkaart niet meer geldig is, omdat de pasfoto te oud is. De pasfoto op de kaart mag maximaal 5 jaar oud zijn. Deze was toch wel zo’n 15 jaar oud. Tijd voor een nieuwe. Want, zegt de aardige klantenservicemeneer, heeft u geen brief ontvangen waarin wij vragen om een nieuwe pasfoto.

Nee dus. Nooit gekregen.

Hoe nu op te lossen? Klantenservice zegt: Ik stuur je een formulier, invullen en opsturen, heb je binnen een paar weken een nieuwe voordeelurenkaart. Ja maar ik moet over anderhalf uur de trein hebben. Dan is de beste oplossing om op het station ter plekke een kaart aan te vragen (inclusief nieuwe pasfoto) die je dan direct kunt gebruiken.

Prima! Op het station even wat pasfoto’s gemaakt en in de rij voor een voordeelurenkaart. Wederom iets wat zo was geregeld. Echt geen probleem. Alhoewel…ik krijg een tijdelijke kaart, zonder pasfoto en zonder chip. Mijn nieuwe kaart wordt nu gemaakt en dat gaat….4-5 weken duren. Om een voordeelurenkaart te maken. Juist. Al die tijd dat ik nu met trein reis moet ik dus weer kaartjes kopen, bonnetjes bij printen, allemaal bewaren en later aan mijn accountant overdragen voor de administratie. Gedoe dus. Allemaal gedoe. Omdat de NS is vergeten mij op de juiste wijze te informeren dat er een nieuwe pasfoto nodig is. Maar als je dit verhaal terugleest is er misschien iets wat je opvalt: Het ligt níet aan de mensen. Zowel de persoon bij de klantenservice als de baliemedewerkster hebben prima werk verleend en me goed geholpen.

Waar het mis gaat zijn de systemen.

• Waarom krijg ik alleen een brief en geen email als er een pasfoto nodig is? Een brief kan kwijtraken bij de post, die kans is bij email echt veel kleiner.
• Waarom staat er geen mededeling op Mijn NS dat er iets is met mijn kaart en dat ik moet bellen met een direct nummer (geen 0900-menu hel) om tekst en uitleg te krijgen?
• Waarom moet ik 4-5 weken wachten op een nieuwe voordeelurenkaart?
• Waarom moet ik nu kaartjes bewaren en een eigen administratie bij gaan houden als de NS een fout maakt?

Omdat de systemen niet goed genoeg op elkaar zijn afgestemd. Maar systemen kunnen niet automatisch op elkaar worden afgestemd. Daar is menskracht voor nodig. Denkkracht. Samenwerkingskracht. Over-de-schutting-kijken-kracht. Je-in-een-ander-verplaatsen-kracht.

Ik heb het beste met mensen en organisaties voor. Ik geloof echt wel dat er bij grote organisaties als de NS mensen zitten die deze situaties (her)kennen en proberen een verandering te zijn in hun organisatie. Maar organisaties zijn vaak te log en te onwrikbaar geworden om nog snel te kunnen handelen. Grote organisaties dragen te veel last met zich mee als “legacy systemen”, “workflow operations” en de eindeloze managerial meetings waar wordt gesproken maar zo weinig wordt gedaan.

De systemen kunnen echt wel wat ik hierboven beschrijf. Het is ondenkbaar dat dit niet mogelijk is. Maar je moet het met de juiste mensen en de juiste mentaliteit doen.

Op 21 februari van dit jaar ben ik met een klein project begonnen waarin ik mezelf elke week weer verbaas. Ik las een keer het idee om aan het einde van elke dag drie momenten of gedachten van de dag op te schrijven. Waarom? Om het later eens terug te lezen, om de dag te eindigen met een positieve noot, zie het als een soort dagboekje. Ik ben op 21 februari dat dagboekje begonnen op een privé weblog. Deze is alleen voor mij toegankelijk en dat blijft zo Wat me elke dag weer verbaast is dat het me toch lukt om die drie zinnen op te schrijven. Als ik er over nadenk heb ik het mezelf ook erg makkelijk gemaakt:

• Drie goede herinnering van de dag opschrijven is makkelijker dan een doorwrocht idee, onderbouwd en gelinkt. Klein en lekker simpel.
• Het is persoonlijk en privé. Ik hoef niet bang te zijn om op tenen te staan, mag typefouten maken, niet na te denken over SEO-vriendelijke titels. Sterker nog, de titel is de dag van de week
• Email. Ik kan de lijst van drie dingen gewoon mailen. Want het vereist geen opmaak, geen illustraties. Drie regels, that’s it
• Kalender. Ik heb een reminder in mijn kalender. Elke avond krijg ik een reminder dat ik weer een mail moet sturen. Ik beken dat die me het beste helpt. Want ik zie de reminder en besef me steeds beter dat ik de drie dingen in 2 minuten heb gemaild. Het kost me echt heel weinig tijd.
• Geen gedoe. De privé blog is alleen voor mij. Eens in de zoveel weken lees ik weer eens wat pagina’s terug. Het brengt leuke herinneringen boven over dingen die ik die dag heb gedaan. Of dat nu zakelijk was of privé. Een prettige terugblik op de afgelopen tijd.

Maar wat heb jij er nu aan?

Mocht je willen beginnen met bloggen maar je weet niet goed hoe, misschien is dit dan een manier voor je om er gewend aan te raken. Via blogdiensten als Tumblr en Posterous (die ik gebruik) kun je per direct beginnen met je weblog. Deze blog kun je privé houden voor iedereen tot je er zelf tevreden over bent. Maar help jezelf op elke manier die voor je werkt. Voor mij werkt het simpel houden, een vast formaat en de herinnering die ik mezelf elke dag stuur.

Ik kwam in een blogpost van Steve Rubel het woord Junto tegen. Ik had geen idee wat het betekende, maar gelukkig redt Wikipedia me:

The Junto was a club established in 1727 by Benjamin Franklin for mutual improvement in Philadelphia. Also known as the Leather Apron Club, its purpose was to debate questions of morals, politics, and natural philosophy, and to exchange knowledge of business affairs.

Franklin organized a group of friends to provide a structured forum of mutual improvement. [...] The members of the Junto were drawn from diverse occupations and backgrounds, but they all shared a spirit of inquiry and a desire to improve themselves, their community, and to help others. Among the original members were printers, surveyors, a cabinetmaker, a clerk, and a bartender.

[...] This gathering included prominent merchants who met informally to drink and discuss the business of the day. Franklin’s congenial ways attracted many unique and learned individuals, and from these, he selected the members for the Junto.

Wat een geweldig idee en initiatief! Eigenlijk lijkt het een beetje op de Open Coffee die ik met Mark de Kock en Ton Wesseling in 2008 in Utrecht begon. Natuurlijk is er in Silicon Valley een eigentijdse Junto, maar ik kan me deze vorm ook in Nederland voorstellen. Eigenlijk lijkt het op veel van de netwerkborrels en bijeenkomsten die er in de techindustrie zijn, maar dan nog iets strakker georganiseerd. Ik ben benieuwd of er iemand opstaat om een Utrecht Junto te starten!

Afgelopen donderdag schreef ik over de sterfdag van Jack Kerouac. Het beeld wat ik er bij plaatste was overduidelijk een tattoo. De laatste paragraaf van On the road met inkt vereeuwigd op de rug van een fan. Het beeld komt van een artikel over een nieuw boek: The Word made Flesh – Literary Tattoos from Bookworms Worldwide. Een interessante combinatie zoals in de boektrailer hieronder wordt verteld: Lage cultuur (tattoos) en Hoge cultuur (literatuur) komen samen in een nieuwe kunstvorm die aan populariteit wint. Check zeker de blog die bij het boek hoort. Inspiratie!

The Word Made Flesh – book trailer from Tattoolit on Vimeo.

Woensdag stap ik op het vliegtuig (of is het in het vliegtuig?) naar Austin en haar SXSW-festival. Een typisch gevalletje “Moet ik nog eens een keer doen” wat al tijden op mijn lijstje stond. Nu komt het er dan toch echt van. Hoe? Gewoon maar doen. Stoute schoenen enzo. En het vooruitzicht om pret te hebben en inzicht te krijgen.

De toegangsprijs tot het interactieve festival is nog redelijk te doen, maar het gaat voor ons Nederlanders natuurlijk vooral om de reis en het verblijf in de USA. Toen ik drie jaar geleden de berichten van Erwin Blom las over zijn bezoek aan SXSW en hij met Twitter terug naar Nederland kwam, staat een bezoek aan dit festival op mijn verlanglijstje. De afgelopen twee jaren kwam het er niet van, in 2008 door drukte bij Rhinofly, andere prioriteiten op dat moment. En in 2009 was ik enerzijds net begonnen als zelfstandige maar had ik ook een andere summit op hetzelfde moment, ik was toen in San Francisco op het GTD Summit voor Lifehacking. Natuurlijk had ik even door kunnen vliegen naar Austin, maar als net-gestarte zelfstandige was ik toch even wat op mijn hoede. Afgelopen zomer las ik de zoveelste nieuwsbrief die binnenkwam vanuit de organisatie van SXSW en ik zag dat de early bird verkoop van de tickets was begonnen. Ik dacht bij mezelf: “Fuck it, ik koop nu gewoon een toegangskaartje en we zien wel hoe we de reis en verblijf gaan regelen.” Nu wist ik al dat er wat grote opdrachten aan zaten te komen dus het was geen complete blufpoker, maar goed ik moest het nog waar zien te maken die komende maanden. Dat is allemaal goed gegaan, dus kon ik met een gerust hart hotel en vliegtuig boeken.

Ik ben niet de enige Nederlander die naar het festival gaat. Sterker nog, er is een hele groep veteranen die al een aantal jaar gaat en ook nu weer (deels) van de partij is. Gezamenlijk zullen we op het SXSWNL-blog het interactieve festival verslaan. Er zullen ook reports komen op Dutch Cowboys en Dutch Cowgirls, tenslotte zal de VPRO ook opnamen maken die in april op TV verschijnen. Natuurlijk zal ik hier ook verslag doen van de dagen in Austin!

Mijn doel op SXSW? Geïnspireerd raken, nieuwe ontwikkelingen ontdekken, kennis opdoen en op persoonlijk vlak: Mijn losse plannen voor 2010 wat meer structureren en beslissingen nemen voor de komende maanden over de richting die ik op wil slaan. En de vraag van een maand geleden beantwoorden: Wordt Google Buzz de hit op SXSW?

Het is weer vrijdag en dat betekent een nieuwe editie van het Vrijdag Vragen Vuur. Elke week stel ik een vraag aan een deel van mijn netwerk. De vraag is altijd wel gelinkt aan de branche of het werk waar we in zitten, het gaat hier dus niet om je favoriete kleur of voetbalclub. De antwoorden krijg ik gedurende de week binnen en die komen op vrijdag hier te staan.

De vraag die deze week rondging: Wat is de mooiste speech of presentatie die je persoonlijk heeft geraakt en misschien heeft gevormd/veranderd?

Ik heb aan iedereen gevraagd om er een embeddable video bij te leveren. Sommige video’s duren wat lang dus misschien is dit een mooie manier om het weekend door te komen. Veel kijkplezier!

Natuurlijk begin ik met mijn eigen keuze. Nadat ik de onderstaande video’s binnen kreeg werd het voor mij wel wat moeilijker. Want een aantal van onderstaande video’s stonden ook op mijn shortlist. Maar één video ontbrak nog en dat is de video die ik jullie wil laten zien. Ik heb hem zelf opgenomen tijdens Les Blogs in 2005. Ben Hammersley die na twee lange dagen het verhaal vertelt “Eight ideas that will really revolutionize the 21st century” en daarmee een onuitwisbare indruk achterliet voor veel aanwezigen. Zijn verhaal was zo krachtig en vooruitziend, dat het nog steeds relevant is. Helaas heb ik alleen een Flash videobestand van de complete presentatie die ik niet bij Vimeo kan uploaden. Dus het delen van onderstaande video is nog even onder voorbehoud. Dat gaat nog komen!

Alex Vermeule (Het Nieuwe Werken blog – Twitter)

Bill Stone, Journey to the center of the earth. Een man met een enorme ambitie, geweldig! Echt enorm inspirerend

Marco Derksen (Upstream – Twitter)

Paul de Blot: Spiritueel leiderschap. Een man van 84 jaar en in de bloei van zijn leven, stelde in zijn lezing tijdens MKB Krachtencentrale dat een onderneming altijd bestaat uit twee componenten: doen en zijn, ofwel realisme en inspiratie. Realisme betekent voor de gepassioneerde De Blot kijken naar de werkelijkheid en je planning aanpassen aan veranderingen in de werkelijkheid. Elke planning mislukt als je deze niet aanpast aan de realiteit, zo stelde de hoogleraar.

Joeke-Remkus de Vries (Balanced Mind – Twitter)

Tijdens mijn jaar als Exchange Student, 20 jaar geleden, in de Verenigde Staten kwam ik Tony Robbins voor het eerst tegen. Een paar cassettebandjes die mij op zeventienjarige leeftijd inzicht gaven in de dynamiek achter motivatie, het waarom en in het algemeen het nieuwsgierig zijn. Pas toen ik mijzelf ging verdiepen in dingen als NLP en Hypnose werd het mij helder hoeveel invloed die eerste cassettebandjes op mijn denken hebben gehad.  Ik heb geen idee wat er precies op die bandjes te vinden was, maar toen ik ruim drie jaar terug een video van Tony Robbins tegenkwam die hij bij TED gaf was die klik er weer.

Marjolijn Kamphuis (Dutch Cowgirls – Twitter)

De leukste presentaties zijn die van mensen die zichtbaar lol hebben in wat ze doen. Het zijn de lichtpuntjes tijdens de vaak overvolle programma’s van Picnic, eDay, Next en Le Webs. Meestal zijn het zelfstandig ondernemers. Ze voeren je mee in een verhaal waar ze voor de volle 100% in geloven, en gaandeweg raak je net zo enthousiast als zij. Vol plannen om ook iets moois te gaan maken en net zo gelukkig te worden. Wie @GaryVee ooit heeft zien spreken, en in het bijzonder tijdens eDay 2009 weet wat ik bedoel. Een echt goeie presentatie heeft maar één boodschap die beklijft. Volgens Gary is dat elke dag doen waar je passie ligt, gelukkig zijn en er voor 200% voor gaan. Dat inspireert.

Toch is dat niet de beste presentatie die ik ooit zag, wat me de afgelopen tijd namelijk misschien nog wel het meest is bijgebleven is de ontzettend sympatieke speech van Foursquare Founder Dennis Crowly tijdens Momo afgelopen najaar. ‘Does anyone here know Foursquare?’ begint hij heel bescheiden, voor een zaal vol Twitteraars en trendliefhebbers. Het verhaal achter Foursquare is briljant. Van citygames via mobiele trends tot real life relevantie en competitiedrang. En dan besef je je als kijker ineens wat voor een zee aan mogelijkheden er nog aan onze voeten ligt op gebied van internet, mobiel, games, marketing, efficiency, experiences en gewoon lol maken. En wie dat dan ook nog op zo meeslepende en humoristische wijze voor het voetlicht kan brengen, verdient een Grote Inspiratieprijs.

Martijn Aslander (Lifehacking – Twitter)

Mijn mooiste? Stay Hungry, Stay Foolish van Steve Jobs….Mooi hoe hij laat zien dat je als drop-out prima terecht kunt komen, mits je hongerig en naief kunt blijven…En je zelf bewust blijft van je sterfelijkheid, zodat je elke dag opnieuw probeert het verschil te maken.

Stephan Verveen (Community of Talents – Twitter)

Free Culture, Lawrence Lessig. Creativity always builds upon the past. Kippevel toen ik de podcast versie hiervan meerdere malen luisterde toen ik een half jaar in Mauritius woonde.

Peter Vonk (Vonk Competentie Expertise – Twitter)

De beste speech die ik in jaren heb gehoord is die van Guy Kawasaki. Ik werd erop attent gemaakt door de blog van Ad van der Hulst. Waarom hij me raakt is omdat hij op een geweldige manier duidelijk maakt dat winstgeorienteerd heeft plaatsgemaakt voor waardegeorienteerd. Wij (VCE) hebben onze visie en missie herschreven na het horen van deze speech. Er zijn slechts 2 zaken waar we onze energie op richten: 1. Voeg waarde toe; 2 wees onderscheidend.

Het zijn kleine stapjes die ik zet om deze blog wat op te leuken, maar het lijkt me wel interessant om het hier zo nu en dan te melden. Al is het maar voor mijn eigen archief. Zoals jullie misschien weten gebruik het Thesis framework voor WordPress, wat het mogelijk maakt om zonder al te moeilijke HTML-ingrepen best wel wat leuke uitkomsten te krijgen. Zover ben ik nog niet (eerst dat boek!)(en de bijbehorende site!) maar ondertussen kun je wel wat nieuwe features verwachten in een standaard jasje. Zo kun je nu zoeken in dit blog. Waarom dat uitstond is voor mij ook een raadsel, maar het kan nu dus. Je kunt individuele berichten direct op Twitter zetten via Tweetmeme-buttons. Ook heb ik in de zijbalk een feed toegevoegd van mijn linkdump-blog Inspiration Overload. Hier komt vanalles op terecht wat ik interessant, leuk, spannend, inspirerend vindt op het web. Het vliegt alle kanten op aangezien het puur mijn smaak aangeeft. En die gaat verder dan de latest and greatest in social media en digitale marketing (gelukkig) dus misschien verras ik je zo nu en dan. Wat goed is. Daar zijn blogs voor. Toch?

Uitleggen wat Web 2.0 is en hoe het werkt verzand vaak in het laten zien van de latest and greatest in applicaties en een korte geschiedenis van weblog tot Twitter. En ik kan het weten, ik maak de fout ook. Je laat wat cases zien uit binnen- en buitenland, laat zien hoe mooi Wikipedia is en hoe men daar op samenwerkt. Maar vergeet te vertellen dat daar tegenwoordig ook een hierarchische structuur is. Terwijl…het gaat toch niet om de techniek? Het gaat toch om de mensen en hun gedrag? Als je dat goed kan uitleggen, dat sociaal gedrag ingebakken zit in de menselijke natuur, dan maakt het technische truukje er om heen niet meer uit. Op Levite Chronicles lees je een mooie post hoe je dit kunt doen!

“This is a traditional webpage. It looks great.” I picked up the page with sloppy list of notes stuck on it. “This looks awful compared to mine. But it is yours. You created it. You created the conversation. You can add to the conversation.”

Understanding why Web 2.0 works

Uitsmijter: wil je nog meer inzicht in de kracht van social? Kijk dan eens op http://bit.ly/info/5KQnKf, waar je statistieken ziet hoe de link naar dit artikel over tijd wordt doorgestuurd, doorverteld, opnieuw gedeeld, van netwerk naar netwerk gaat. Machtig!