De koppeling tussen online en offline is onontbeerlijk en zul je niet snel vergeten als je een printcampagne maakt. “Onze URL moet er in” of “Laat de lezer/kijker weten dat ze ons kunnen volgen op Facebook of Twitter”. Menig advertentie heeft daarom een mooi gekleurde balk onderin met het Facebook en Twitter-logo. Zo nu en dan een Hyves logo en ik zelfs al wat Pinterest logo’s gesignaleerd. Er is echter een probleem. Zie onderstaande advertentie (met dank aan @Kennyrenes voor de link)

Wat is hier het probleem? Volgens mij is het pas 13 mei Moeder(verwen)dag, maar dat terzijde. De advertentie verwijst naar een wedstrijd die op de Facebook Moederdagpagina plaatsvindt. Onderaan zie je een Facebook en Twitter logo. Maar….waar moet ik heen? Welke adressen?

Een dergelijke advertentie is het equivalent van een prachtige vrouw (of man) tegenkomen in de kroeg en haar een bierviltje geven met een tekening van een telefoon en je naam…gaat niet werken…

Denk er aan als je de volgende keer met je printadvertentie bezig bent. URL’s blijven relevant!

Zo…da’s even een paaskonijn uit de hoge hoed, Facebook koopt Instagram voor 1 miljard dollar. The Next Web is “all over this” met een stroom aan berichten over de overname, manieren om je data veilig stellen, account te verwijderen, en alternatieven voor Instagram. GigaOm heeft een prima analyse voor Facebook’s aankoop, die me aan het denken zette. Is Facebook niet 1 of 2 maanden te vroeg met de aankoop? In GigaOm’s artikel is te lezen: “Instagram cracked the code where Facebook itself failed: viral growth on mobile”

“Instagram cracked the code where Facebook itself failed: viral growth on mobile”

Instagram is net beschikbaar op Android wat voor een enorme aanwas aan nieuwe accounts zorgt. Alleen al om het aantal iPhone-accounts is het interessant, maar Facebook inschattende is de groei op Android eveneens interessant. Maar daar zit nu net de kneep. De eerste berichten die nu online verschijnen gaan over het verwijderen van je Instagram account wegens het data-beleid van Facebook en de alternatieven die op zowel iOS als Android aanwezig zijn. Zou dat potentiële Android gebruikers tegenhouden om Instagram te gaan gebruiken? Had Facebook niet een maandje moeten wachten tot er een grote groep Android gebruikers bij was gekomen?

Just a quick thought, deel je reactie hieronder!

(Foto: Elsie esq.)

De wittebroodsweken lijken er op te zitten voor Google+ en we kunnen ons beter de vraag stellen: En nu? Is Google+ de moeite waard? Naast de vele jubelverhalen zie ik een andere tendens. Naast het gegeven dat ik dagelijks door veel voor mij onbekende G+ accounts wordt gevolgd, zie ik een aantal van de Nederlandse digitale voorhoede zich erg stil houden op Google+. Ze zijn wel aanwezig, hebben een account, maar doen er zelf niet veel mee. Tijd om ze eens aan de tand te voelen. Is Google+ het zoveelste netwerk en ben je netwerkmoe of is er iets anders aan de hand? Ik vroeg het aan 10 vrienden van me die actief zijn op Twitter maar een stuk minder op Google+…

Anna-Maria Giannatassio (@puur | G+)

Tja… Google plus grijpt me nog niet echt. Past niet in mijn hap/snap leven. Mijn tempo is van de hak op de tak en daar past Twitter, Instagram en Facebook beter bij. In die volgorde. Ik wil direct vermaken en ook worden vermaakt. In woord, foto en link. Als ik extra tijd moet stoppen in discussies en gedoe van Google plus… dan kies ik er eerder voor om de tijd te besteden aan contacten IRL. Net zo gecompliceerd en diep…

Mark de Kock (@markies | G+)

Het is geen bewuste keuze om Google+ (nog) niet te gebruiken. Ik ben goed in contact met mijn vrienden en kennissen via Facebook en Twitter. Deel info via deze kanalen met de mensen. Voor grotere stukken gebruik ik blogs. Daarin is geen verandering gekomen sinds G+ er is. Echt interessante info lees ik via anderen op G+. Het geeft me weinig impuls om zelf content toe te voegen. De virale werking van het netwerk heeft daarbij niet geholpen vermoed ik. Er komen zoveel mensen langs die vaak bekend zijn (en dus overlappend met andere netwerken). Maar ook veel mensen die jou toevoegen waarvan je totaal geen idee hebt waarom en via wie. Ik geloof niet in eeuwigheid van netwerken. De mens volgt nuttigheid en relevantie. Wil een filterwerking zien die interactie ondersteund en optimaal maakt.. Wellicht dat er dus nog verandering komt in mijn gedrag. Dat andere netwerken de rol van FB en Twitter gaan overnemen. Dat zal dan waarschijnlijk komen doordat bovenstaande proces zijn werking doet. Facebook en Twitter ontwikkelen ook, wellicht dat daar ook nog een impuls uit voortkomt die een verandering zal starten. Gelijk hebben is niet hetzelfde als gelijk krijgen zei iemand mij ooit. Is G+ het beste en wint het daarom de strijd met FB en Twitter? Er zijn meerdere factoren van belang die succes bepalend zullen zijn.

Marco Derksen (@marketingfacts | G+)

Eigenlijk heel simpel, Google+ is net voor mijn vakantie gelanceerd waardoor ik nog niet voldoende tijd heb gehad om er echt in te verdiepen. Vraag me derhalve ook af of de zomerperiode wel een goede periode is om een nieuw netwerk te lanceren. Denk dat ik deze keer met de tweede golf mee ga

Kirsten Jassies (@hotlipzz | G+)

Ik zeg het niet graag hardop als die-hard fan van alles wat nieuw is in de digitale wereld, maar dit keer wacht ik inderdaad even af. Ik vermoed wel dat het big gaat worden (‘dat internet gaat nog groot worden’ ) en kijk daarom elke week ff wat er gebeurt. Maar met Facebook voor mijn echte vrienden en de plusminus 10 pages van de websites van mn werk, Instagram voor mn foto-log en twitter voor al het andere zit ik wel ‘vol’. Oja, en Linkedin. En Youtube. En Flickr. En Myspace. Alles naar elkaar doorgezet, soms weet ik niet meer welke account ik naar welke heb doorgezet en in welke richting. Dus ja, ik wacht ff, maar als iedereen naar google+ moved ga ik wel mee.

Sjoerd Goderie (@sjoerd | G+)

Vermoeidheid. Social overload. What’s new met Google+? Nog steeds is de basis hetzelfde als al die social networks. De interface is anders ja, er zitten misschien wel betere functionaliteiten in, maar he… wat mis ik als ik het niet doe. Vluchtig sociaal gedrag doe ik nog altijd via Twitter, mijn sociale netwerk zie ik in real life en via Facebook. Dus wat gaat Google+ me brengen? Nog niets. Misschien heb ik het mis hoor, maar sociale media zijn ontworpen om dingen te missen. Dus het doet me nog niet zoveel.
Ben meer een observator, niet zozeer een creator. En in die zin observeer ik nog niet wat me echt anders doet denken. In werk of in privé.

Indira Reynaert (@indirareynaert | G+)

Ik krijg G+ uitnodigingen aan alle kanten van mensen waar ik elders ook al mee geconnect ben. Veelal dezelfde mensen die ook al aan het pionieren waren met Twitter destijds, dezelfde updates maar een ander kanaal. Het zijn de mensen die voor mij de netwerken maken en niet de systemen, dus waarom zou ik mij verbinden aan mensen waar ik al mee verbonden ben. Ik heb nu een duidelijke lijn tussen Twitter, Facebook en Linkedin, ik gedraag mij op die media ook verschillend: onderscheidende systemen met eigen context. G+ lijkt een ultieme vorm van context collapse te zijn. Ik weet niet hoe ik mij daar moet gedragen en eerlijk gezegd heb ik nog geen zin gehad om de moeite te nemen om dat uit te zoeken, nu ik vooralsnog verbonden ben met oldskool twitterazzi die ik ook al tegenkom op twitter. Geen zin an! Vergelijk het met een frikandel die je kan bestellen bij de Heinekenhoek ergens aan de Costa del Sol. Andere omgeving, maar toch weer veel van hetzelfde… Ik ga G+ nog wel induiken, maar dan uit hoofde van mijn functie als nieuwe media adviseur en niet omdat ik echt geinteresseerd ben in het medium. Immers de mensen maken voor mij het netwerk, en niet de techniek.

Johan Voets (@johanvoets | G+)

Wat me momenteel echt opvalt is een grote hoeveelheid dubbele content (blogposts, mobypictures) die men spreidt via Facebook, Twitter en Google+. Voor informatie vergaren is het dus misschien vooralsnog meer ruis dan een toevoeging. Zelf merk ik bijvoorbeeld ook dat het merendeel van de mensen die mij volgt op Google+ ook mensen zijn die mij volgen op Facebook en Twitter. De content die ik dus zou kunnen / willen delen via het netwerk hebben zij dus al via een van die andere kanalen binnen. Maar het allerbelangrijkste is dat ik nog geen plek heb weten te vinden in het sociale ecosysteem voor Google+. Dat heeft ook te maken met het diffuse karakter: ik kan in cirkels publiceren, alles wat ik publiek publiceer is ook weer leesbaar voor mensen die ik in principe niet ken, etc. Oftwel: waar ik Twitter gebruik als publiek microdialoog/monoloog tool, Facebook alleen toegang geef aan mensen die ik echt ken en mag (en die dus bepaalde zaken mogen weten) en LinkedIn gebruik voor zakelijke contacten, valt Google+ nog een beetje tussen dat alles in. Tel daarbij op dat ik de afgelopen maanden nauwelijks tijd heb gehad het goed te onderzoeken en je komt tot de huidige situatie!

Ruben Steeman (@Rust | G+)

Ik zie het nut er nog niet zo van in in vergelijking tot Twitter en Facebook. Ik wacht even af. Ik zie het als een twitterkiller, maar dat is het nog niet echt. Het verwart me dat het werkt als Facebook maar er heel veel vreemden me toevoegen. Eigenlijk wacht ik gewoon even af.

Conclusie?

Als je op basis van deze antwoorden een conclusie kunt trekken, het is met name het intensieve gebruik van andere netwerken als Twitter en Facebook die ze nog tegenhouden om Google+ te gebruiken. Ik vind het antwoord van Indira wel interessant over de context collapse. Deze term beschrijft het volgende principe: Als je een gesprek hebt met twee vrienden aan tafel, dan ken je de context van het gesprek, je weet tegen wie je praat, welke termen je kunt gebruiken en hoe je bepaalde reacties kunt krijgen. Zit je aan dezelfde tafel maar nu met twee familieleden, dan kan de context anders worden. Het onderwerp van gesprek kan hetzelfde zijn maar de soort reacties, de manier waarop je iets uitlegt, kan veranderen. Omdat je nu zichtbaar tegen andere mensen spreekt.

Op het web, in sociale netwerken, wordt dat al lastiger. Dat begon met weblogs. Je schrijft iets met een groep mensen in het hoofd, maar in feite is dat wat je schrijft zichtbaar voor iedereen op het web. De context waarin je een verhaal schrijft is weggevallen. Het lijkt op het gebruik van BCC in een email. De ontvangers die in de BCC staan kunnen niet zien wie de mail nog meer heeft ontvangen. Maar ik als zender kan wel zien aan wie ik iets stuur. Echter, bij een sociaal netwerk valt dat weg. Ik kan niet meer inschatten wie mijn updates of berichten lezen. Bij Google+ kun je dat inderdaad zelf organiseren, maar recent werd al duidelijk dat de meesten vooral publiek posten en de kringen/circles gebruiken om van specifieke groepen bij te lezen. Het gegeven dat je je in verschillende circles anders kunt gedragen (zoals studenten op school zich anders gedragen dan in de kroeg) legt een extra laag voor sommigen om vol gebruik te maken van Google+

Hoe gebruik ik zelf nu Google+? Ik loop tegen dezelfde redenen aan als hierboven beschreven. Veel dubbele informatie, moeilijk(er) te filteren door de soms enorme overload aan lange reacties. Ik heb één circel aangemaakt waarin ik een aantal hele specifieke mensen volg op het gebied van de DIY ontwikkelingen en de Open Source Hardware movement. Maar de rest volg ik mondjesmaat. Twitter blijft mijn belangrijkste kanaal, door de snelheid, breedte van volgers, korte updates en het platform wat het biedt om bv iets door te sturen naar mijn leeslijst, te retweeten of op een andere manier te delen.

Google+ is zeker op weg om een grote speler te worden in de sociale netwerken, maar ik denk dat het minder interessant is om Facebook of Twitter voorbij te streven. Deze presentatie maakt duidelijk hoe Google+ binnen de kantoormuren interessant kan worden, als tegenhanger van Microsoft Sharepoint.

Geregeld verschijnen op Twitter, blogs en Facebook allerlei ervaringen van consumenten met een merk of met een organisatie. Soms als het goed gaat, maar vaker als het mis gaat. De zo gevreesde #fail hashtag komt dan weer voorbij. Webcare teams en klantenservice houden via dashboards nauwlettend in de gaten wanneer hun merknaam in combinatie met de #fail hashtag voorbij komt. Maar is dat wel voldoende? Euh nee, natuurlijk niet. Belangrijker is om de hele keten in orde te maken en te houden. Dat is moeilijk, het betekent dat je met veel afdelingen moet samenwerken, eilandjes moet verbinden, ego’s moet verzorgen en lievelingsprojecten soms een draai moet geven. Maar het gaat toch om de klantenervaring? Dan moet dat toch geen probleem zijn?

Een recent voorbeeld van mijn kant dan. De NS. Ik weet het. Altijd makkelijk om de NS te pakken. Maar laat ik eerlijk zijn: Ik gebruik al bijna een jaar hun voordeelurenkaart in combinatie met de OV Chipkaart en dat werkt feilloos. Inderdaad, je moet er zelf aan denken om uit te checken, maar dat is gewoon je eigen verantwoordelijkheid. Ik heb nu wel een andere ervaring. Op mijn voordeelurenkaart staat een oude pasfoto. Maar ècht een oude pasfoto. Ik vermoed dat hij ergens eind jaren ’90 eens in hun database is gekomen via een andere voordeelurenkaart en sindsdien is die tronie mijn bewijs voor de NS dat ik ben wie ik ben. Tot een paar weken terug. Het viel me bij het uitchecken ineens op dat ik een hoger bedrag moest afrekenen. Het was vlak voor mijn vakantie dus ik maakte een aantekening dat ik na de vakantie eens zou uitzoeken wat dat was. Volgens Mijn NS was ik nog steeds een klant met een voordeelurenkaart en zou ik gewoon korting moeten krijgen. Tijd om te bellen. Nog wat extra informatie: Dit was 2 uur voor ik in de trein zou stappen om naar wat afspreken in Arnhem en Amsterdam te gaan. Dus wat korting zou wel handig zijn voor me. De telefonische klantenservice was prima! De jongeman wist me uit te leggen dat mijn voordeelurenkaart niet meer geldig is, omdat de pasfoto te oud is. De pasfoto op de kaart mag maximaal 5 jaar oud zijn. Deze was toch wel zo’n 15 jaar oud. Tijd voor een nieuwe. Want, zegt de aardige klantenservicemeneer, heeft u geen brief ontvangen waarin wij vragen om een nieuwe pasfoto.

Nee dus. Nooit gekregen.

Hoe nu op te lossen? Klantenservice zegt: Ik stuur je een formulier, invullen en opsturen, heb je binnen een paar weken een nieuwe voordeelurenkaart. Ja maar ik moet over anderhalf uur de trein hebben. Dan is de beste oplossing om op het station ter plekke een kaart aan te vragen (inclusief nieuwe pasfoto) die je dan direct kunt gebruiken.

Prima! Op het station even wat pasfoto’s gemaakt en in de rij voor een voordeelurenkaart. Wederom iets wat zo was geregeld. Echt geen probleem. Alhoewel…ik krijg een tijdelijke kaart, zonder pasfoto en zonder chip. Mijn nieuwe kaart wordt nu gemaakt en dat gaat….4-5 weken duren. Om een voordeelurenkaart te maken. Juist. Al die tijd dat ik nu met trein reis moet ik dus weer kaartjes kopen, bonnetjes bij printen, allemaal bewaren en later aan mijn accountant overdragen voor de administratie. Gedoe dus. Allemaal gedoe. Omdat de NS is vergeten mij op de juiste wijze te informeren dat er een nieuwe pasfoto nodig is. Maar als je dit verhaal terugleest is er misschien iets wat je opvalt: Het ligt níet aan de mensen. Zowel de persoon bij de klantenservice als de baliemedewerkster hebben prima werk verleend en me goed geholpen.

Waar het mis gaat zijn de systemen.

• Waarom krijg ik alleen een brief en geen email als er een pasfoto nodig is? Een brief kan kwijtraken bij de post, die kans is bij email echt veel kleiner.
• Waarom staat er geen mededeling op Mijn NS dat er iets is met mijn kaart en dat ik moet bellen met een direct nummer (geen 0900-menu hel) om tekst en uitleg te krijgen?
• Waarom moet ik 4-5 weken wachten op een nieuwe voordeelurenkaart?
• Waarom moet ik nu kaartjes bewaren en een eigen administratie bij gaan houden als de NS een fout maakt?

Omdat de systemen niet goed genoeg op elkaar zijn afgestemd. Maar systemen kunnen niet automatisch op elkaar worden afgestemd. Daar is menskracht voor nodig. Denkkracht. Samenwerkingskracht. Over-de-schutting-kijken-kracht. Je-in-een-ander-verplaatsen-kracht.

Ik heb het beste met mensen en organisaties voor. Ik geloof echt wel dat er bij grote organisaties als de NS mensen zitten die deze situaties (her)kennen en proberen een verandering te zijn in hun organisatie. Maar organisaties zijn vaak te log en te onwrikbaar geworden om nog snel te kunnen handelen. Grote organisaties dragen te veel last met zich mee als “legacy systemen”, “workflow operations” en de eindeloze managerial meetings waar wordt gesproken maar zo weinig wordt gedaan.

De systemen kunnen echt wel wat ik hierboven beschrijf. Het is ondenkbaar dat dit niet mogelijk is. Maar je moet het met de juiste mensen en de juiste mentaliteit doen.

In den beginne was er email. Nou ja, er waren ook andere diensten als Gopher, Usenet en BBS, maar voor het verhaal is het handig om te beginnen met email. Toen ik in 1995 voor het eerst online kwam was ik gefascineerd door het principe van email. Eigenlijk was het me wel direct duidelijk hoe het concept werkte, maar het feit dat ik niet meer a) hoefde te bellen met studiegenoten in Utrecht vanuit Breda om iets door te geven en b) voor elk wissewasje in de trein van Breda naar Utrecht hoefde te stappen was heerlijk. Mijn docenten begrepen het niet allemaal direct en vonden dat email gedoe in 1995 maar viesbah, gelukkig zie ik ze inmiddels op de Hogeschool Utrecht lekker meemailen met de massa. Yammer is nu weer een brug te ver ben ik bang. Maar ik dwaal af.

Eén van de mooie aanvullingen in email zijn de mailinglists. Over elk denkbaar onderwerp was en is wel een mailinglist te vinden en na 16 jaar ben ik nog steeds trouw lid van een paar van die mailinglists. Heerlijk om in puur txt formaat discussies te lezen en te voeren. Eén van de meer recente mailinglijsten waar ik deel van uit maak is een lijst van muziekliefhebbers, -makers, -journalisten, en -samenstellers. We delen nieuwe muziek die we hebben aangeschaft met elkaar. Dat gebeurt heel simpel: Er is een soort “master-lijst” met alle (plusminus 100) mailadressen die gewoon in het To-veld worden gezet, je geeft aan welke nieuwe CD je op de server hebt gezet en in welk genre mapje, je plakt er soms een Pitchfork, 3voor12 of andere recensie aan vast en pats mail-to-all. Ja, alle mailetiquette wordt met voeten getreden. Gewoon lekker iedereen in het Aan-veld zetten, no worries.

Dit werkt een aantal jaar al prima, maar recent is de groep overgegaan naar een Facebook group. Een besloten groep op het bekende netwerk. En toen gebeurde iets opmerkelijks. De conversatie werd ineens een stuk socialer. Ineens waren er snellere updates en kortere updates op elkaars opmerkingen. Ineens schreven we niet meer alleen welke nieuwe muziek we delen maar plaatsen we het in een context over het luistermoment (een BBQ ofzo) en worden er meer links naar andere sites geplaatst. Alsof de overgang van email naar Facebook er voor zorgde dat er meer conversatiemogelijkheden zijn. Wat natuurlijk nonsens is. Via email kunnen we eveneens goed antwoorden geven, we kunnen korte updates geven, links sturen. Maar dat werd minder gedaan dan nu in de Facebook groep gebeurt. Alsof hier een andere sociale kracht aan het werk is.

Je kunt beargumenteren dat de meeste groepsleden meer op Facebook zitten dan in de Inbox en daarom sneller en frequenter een antwoord geven wat minder met muziek delen te maken heeft, maar meer met het bevestigen van een sociale cohesie in de groep. De interface van Facebook nodigt meer uit tot het geven van een snel antwoord en om andere gesprekken aan te gaan. Zo adverteert een muziekjournalist nu zijn eigen Spotify lijsten met interessante muziek en vraagt een muzikant of hij zijn nieuwe album op vinyl moet uitgeven als één LP of als twee LP’s (want dikker vinyl en betere kwaliteit). Misschien maakt de social graph van Facebook het mogelijk om ineens onverwachte links en verbanden tussen leden van de groep zichtbaar te maken. Wellicht helpt het dat je nu een gezicht bij het gesprek hebt.

Maar het is opvallend dat in deze groepslijst Facebook zo snel de toon en de snelheid van de conversatie verandert. Terwijl een mailinglist waar ik al 16 jaar lid van ben nog steeds heerlijk werkt via het archaïsche Mailman programma in email.

Ik noemde deze constatering in het begin al niet zo verrassend. Dat is het inderdaad niet. We zien aan alle kanten dan Facebook heel slim gebruik maakt van onze diepste wens om een sociaal web om onszelf te weven. Of dat nu heel dikgevlochten web is, met al je vrienden verbonden met elkaar. Of een wat losser web, waar je netwerk minder connected is, maar wel relevant voor je. Het is interessant om te zien hoe dit zich verder gaat ontwikkelen bij een commerciële aanbieder als Facebook en of er publieke oplossingen komen die naast Facebook kunnen bestaan. En welke rol email gaat spelen de komende 5 tot 10 jaar. Blijft het een communicatiekanaal tussen mensen of wordt het een administratief kanaal voor digitale facturen, wachtwoord-retrieval en identiteits-checks?

Ik wil het meteen geloven. Maar eerst zien.

Mooi filmpje, meisje kan goed zingen. Echt prima hoor. Maar 10 miljoen via één tweet? Toch eens checken bij het grafiekje onder de teller…

Eerder 190.779 bezoekers via Twitter...

OK, dus wel tegen die 10 miljoen kijkers maar echt niet allemaal direct vanaf Twitter. Het grote bezoek lijkt eerder te komen van Facebook en het feit dat het op de startpagina van Youtube heeft gestaan. Want even klikken op de Twitterlink laat zien…

Mevr Kardashian heeft meegeholpen!

Dus niet eens alle bezoek van Twitter komt via Lady Gaga! Kim Kardashian heeft ook een duit in het zakje gedaan.

Natuurlijk is de kans aanwezig dat de tweet van Gaga de eerste aanzet heeft gedaan, maar als je kijkt naar het bezoek vóór de tweet, dan zie je dat er al wat op Facebook gaande was. Helaas zijn de referrers van Facebook een drama en kunnen we niet achterhalen wat de exacte aanleiding is geweest voor de bezoekersstroom naar deze video.

Dus 10 miljoen views door Lady Gaga? Dat is helaas wat kort door de bocht. De tweet van Gaga heeft zeker effect gehad, maar er is meer wat er toe heeft geleid dat deze Maria nu een (tijdelijke) YouTube ster is. Zoals deze tweet van Perez Hilton die de video onder de aandacht van Lady Gaga bracht.

Het grote IBM heeft gisteren een Social Business Strategy geïntroduceerd, en daarmee het volgende buzzword ben ik bang, waarmee ze op grootse wijze nieuwe software en diensten introduceren om bedrijven intern meer in het sociale web te krijgen. Met een korte slideshow op eWeek laten ze zien waarom ze vinden dat de tijd rijp is. Ik moet zeggen dat het indrukwekkende cijfers zijn die laten zien dat IBM op de achtergrond al een tijdje meedraait met social media. 17.000 blogs, 1 miljoen wiki-pagina’s, software voor een meerderheid van de mobiele telefoons, 70.000 profielen op een eigen intern sociaal netwerk. Maar wat me vooral interesseerde is het Succeeding@IBM programma. Nieuwe medewerkers zitten 6 tot 12 maanden in een sociaal netwerk, waardoor ze elkaar beter leren kennen en sneller van elkaar kunnen leren. Met de nieuwe ontwikkelingen probeert IBM deze inzichten naar de buitenwereld te brengen en gaat zo de concurrentie (deels) aan met LinkedIn en Facebook. Een veelgehoord argument van directie en managers tegen sociale netwerken is juist het externe karakter er van, het gevaar dat medewerkers (onbedoeld) hun mond voorbij praten. Een volledig intern netwerk is dan zeker interessant. Maar tegelijkertijd sluit je zo wel weer de muren om je organisatie en mis je de voordelen van het samenwerken met de buitenwereld.

Inlogsystemen bestaan sinds de komst van profielpagina’s, CMS systemen, sociale netwerken en andere sites die iets van je persoonlijke informatie willen hebben. Ik heb er genoeg gezien in mijn online  leven en eerlijk gezegd heb ik er altijd een hekel aan gehad. Je moet altijd net even te lang nadenken of je het juiste mailadres of de juiste loginnaam gebruikt (veiligheidstip: Gebruik nooit hetzelfde wachtwoord voor meerdere services)

Sinds enige tijd kun je op meer sites inloggen via Twitter en Facebook. Makkelijk, maar  misschien niet altijd even wenselijk. Bij Quora, een sociaal vraag-en-antwoord site, hebben ze het inloggen weer wat makkelijker gemaakt. Of in elk geval, ze hebben nagedacht over het proces van inloggen. Dat begint met het typen van je loginnaam of je emailadres. Als je die juist hebt krijg je direct feedback op het scherm

Je ziet dat ik een emailadres heb gebruikt wat niet in hun systeem bekend is. Het zorgt ervoor dat ik direct iets anders kan invullen.

Nu kan ik mijn wachtwoord invullen en ben ik succesvol ingelogd. Na het uitloggen is er nog een extra hulpmiddel

Ik kan snel en eenvoudig weer opnieuw inloggen.

Fraaie oplossingen die de beleving voor de eindgebruiker op je site net iets prettiger maken!

Toen ik in 2000 mijn eerste blogpost schreef had ik niet het idee dat ik direct een publiek zou hebben. Ik zat op mijn studeerkamer en probeerde wat uit met het toen net ontdekte Blogger. Ik vertelde het mijn vriendin, later die week wat vrienden en zij gingen dan wel eens kijken. In de kroeg kreeg ik te horen welke post ze wel en niet leuk vonden. Pas maanden later, met de komst van reactiesystemen en de ontdekking dat er meer bloggers zijn met gelijke interesses, maakte van blogs een dynamisch en interactief platform.

Toen ik in 2007 mijn eerste tweet plaatste had ik geen idee waar ik naar zat te kijken. Ik had via via gehoord over Twitter, had het eens bekeken en besloot een paar mensen te volgen, twee of drie als ik het me goed herinner. Ik kende deze mensen zijdelings toen maar ik vond die nieuwe ontwikkeling wel interessant. Na een paar dagen zag ik al dat andere mensen mij gingen volgen en dat er kleine conversaties ontstonden. In een paar weken tijd zag ik dat dit nieuwe Twitter wel eens een volgende stap in de (r)evolutie van online conversaties kon zijn.

Toen ik een half uur geleden op de link klikte “Accept invitation from Diaspora” wist ik nog niet goed wat te verwachten. Dit nieuwe sociale netwerk is de afgelopen maanden in een sneltreinvaart ontwikkeld om als tegenhanger van Facebook te dienen. Geen data lock-in, maar de vrijheid om te doen wat je wilt op een sociaal netwerk. Na inschrijven en wat gegevens invullen krijg ik de mogelijkheid om een koppeling te maken met Facebook en Twitter. Blij, want zo zou ik toch heel snel vrienden op andere netwerken kunnen vinden op het nieuwe Diaspora. Helaas. Na inschrijven krijg ik nergens een hint om te verbinden met mij al bekende vrienden. Als een systeem een koppeling maakt verwacht ik dat direct inzichtelijk is wie er al op de nieuwe dienst zit. Nu heb ik het gevoel of ik een lege kamer inloop in een groot gebouw met duizenden kamers. Al die kamers zijn verbonden maar ik heb geen idee welke deur ik moet openen. Ergens in het gebouw is een feestje gaande, maar ik weet nog niet waar en ik zie nergens aanwijsborden of hoor feestgedruis. Ik kan wel mensen uitnodigen, maar dan moet ik weer emailadressen hebben. Dat is frustrerend en niet meer van deze tijd. Kom op Diaspora, je begon zo mooi, nu laten zien waar je toe in staat bent!

Je kunt me op Diaspora vinden met de handle frankmeeuwsen@joindiaspora.com. Maar dat is geen emailadres. Duidelijk toch…

Wel een leuk weetje: Waarom is het veld “Gender” een tekstveld in Diaspora?

Elke computer moet een anti-virusprogramma hebben. Eigenlijk zouden mobiele telefoons en tablets die ook moeten hebben, maar dat is voor een andere keer. Ik wil het kort over mijn favoriet anti-virus programma hebben: AVG. Het is een gratis anti-virus en beschermingsprogramma en het biedt me al een aantal jaar de veiligheid als ik online ben. Er zijn veel oplossingen voor dit probleem en iedereen heeft zijn eigen voorkeur, maar ik gebruik AVG. Vandaag kreeg ik de melding dat er een nieuwe versie is die ik gratis kon downloaden en installeren. Na installatie en herstart kreeg ik een melding dat AVG ook op Facebook is te vinden. Ik was wel benieuwd wat een beveiligingsbedrijf als AVG op Facebook zou doen. Na de klik was ik erg blij verrast en zag ik een schoolvoorbeeld hoe je als bedrijf op Facebook aanwezig kunt zijn en de conversatie kunt aangaan.

Je ziet in de screenshot dat ze een eigen “Welkom” pagina hebben gemaakt waarin direct duidelijk is dat ze Facebook als communitynetwerk inzetten. Daarnaast maken ze duidelijk dat je bij directe ondersteuning beter naar de eigen site kunt gaan. Prima om dat zo te doen wat mij betreft. Naast de Community-tab hebben ze nog een aantal extra tab ontwikkeld. Op AVG TV kun je een flink aantal clips bekijken met specifieke beveiligingstips voor bv social networks (incl Facebook!) en shopping sites. Je blijft vrijwel constant binnen het Facebook domein als je door de clips en producten klikt. Het productoverzicht en Threatlabs zijn duidelijk actiematige tabs om de diensten van AVG onder de aandacht te brengen. Daarnaast is hun Wall vooral bedoeld om vragen te beantwoorden wat ze constant doen. Een mooi voorbeeld hoe Facebook door bedrijven kan worden gebruikt naast een eigen site.