Sinds Google+ in het landschap is verschenen hebben we er weer een nieuwe versie bij van de Nerveuze Update Tic ofwel de N.U.T. Maar denk nu niet dat het enig nut dient, die tic. Sterker nog, het is één van de grootste designfouten in social media applicaties wereldwijd. Ik heb het over het vierkantje of circeltje achter de Inbox, je naam of een lijst met een cijfer er in. Het cijfer van de aantal ongelezen berichten. Of gemiste voicemails, berichten, ongelezen nieuwsitems, tweets of nieuwe vrienden waar je iets van moet vinden. Het is vermoedelijk bij de emailprogramma’s begonnen, zodat je direct kon zien hoeveel ongelezen mail je nog hebt. Maar dat ontwerpelement is overgenomen in RSS-lezers en later in allerlei andere applicaties. Niet alleen op de PC, maar tevens op je mobiel. Eigenlijk is het een verschrikkelijk element, dat cijfertje. Het geeft je een constant gevoel dat je achter loopt, dat je iets mist, dat je ergens anders moet kijken om maar niets te missen. Dat er een spannend, belangrijk, intiem, vriendelijk of dwingend bericht op je wacht. Waar je iets mee moet doen.

Maar waarom is die functionaliteit er nu eigenlijk? Stel je nu eens voor dat deze functionaliteit is ingebouwd in radio, TV of de krant. Als je de krant hebt gelezen staat op de achterpagina afgedrukt: “Dank u dat u de krant hebt gelezen, maar u bent 45 artikelen vergeten”. Of bij een rustig TV avondje, terwijl je film zit te kijken, verschijnt rechtsbovenin “236″ om je te melden hoeveel programma’s je volgens je huidige digitale abonnement niet ziet. Is dat een wenselijke functionaliteit? Lijkt mij niet. Waarom is het dan wel zo gewoon om het in te bouwen in email, online nieuwslezers, Twitterapps, voicemail en sociale netwerken? Waarom niet alleen melden “er is iets nieuws voor je” via een speciaal icoon of een teken? Of biedt in elk geval om die update-teller uit te zetten. Gelukkig kan dat in steeds meer programma’s en applicaties.

Wat zou een goed universeel teken zijn voor “nieuwe content”?

Zo’n ding wat altijd blijft liggen bij me. Ten tijde van Punkey.com deed ik al niet veel aan design. Meestal pakte ik een standaard template en friemelde ik wat met CSS en images tot het “wel OK” was en hupsakee, online zetten. Inhoud boven vorm zeg maar. Dat gevoel heb ik nu weer. Ik heb een jaar geleden het Thesis framework gekocht voor WordPress en wat je nu ziet is echt de standaard template. Een paar kleine tweaks gedaan, maar snel online zodat ik wat heb om te schrijven. Nu wordt het toch wel eens tijd om serieus naar het design te gaan kijken. Er zijn zo-veel mooie voorbeelden van blogs die ook gebruik maken van standaard frameworks zoals Thesis, dan moet het mij toch ook lukken?

Dus daar gaan we binnenkort maar eens mee aan de slag!

Omdat het kan. Ik denk dat die term de laatste jaren het meest is gebruikt voor allerlei online projecten, digitale dromen en meesterlijke mashups. Omdat we de instrumenten goedkoop/gratis voor handen hebben en de distributie van je ideeën ook vrijwel voor niets kan gebeuren via sociale netwerken en blogs. Zojuist kwam ik op Twitter weer een juweeltje tegen. Om de tentoonstelling Born on the Streets te promoten heeft The Foundation Cartier een geweldige site ontwikkeld rondom de geschiedenis van graffiti. Met als startpunt een enorme tagwall, waar je op basis van letters tags van graffiti-artists kunt kiezen en fotomateriaal kunt bekijken. Lekker om doorheen te browsen! Check hiernaast ook het geweldige verhaal van Seen die het Hollywood-teken een mooie make-over geeft… Prachtig materiaal. Dit soort verhalen zijn voor mij echt om te smullen, begrijp je nu waarom ik de Bloghelden ga maken?

(Via: Studio Freeke)