Vandaag is het vijf jaar geleden dat ik besloot een eerste tweet te plaatsen. Iets met Getting Things Done dingen doen. 6 maart 2007, toen was Twitter nog een klein dorp. Inmiddels is Twitter een metropool die niet meer is weg te denken in ons communicatielandschap. Twitter populariseerde de tijdlijn, de activiteitstroom, die we nu op veel plekken terugzien. Een nieuwe vorm van communicatie die past in het tijdsgewricht. Snelle upates, kort, bondig, met directe feedbackloops in de vorm van likes, iconen of retweets.

Mijn Twittergedrag is wel veranderd in de vijf jaar. Minder een drang om alles te delen (“omdat het kan”) en juist meer een drang om sommige zaken niet direct wereldkundig te maken. Een recent voorbeeld: Afgelopen zaterdag is onze zoon Finn (1 maand oud) in het ziekenhuis opgenomen. Hij heeft een infectie waarvan niet direct duidelijk de oorzaak duidelijk was. Bij kinderen zo jong nemen de artsen geen risico. Het gaat nu goed met hem, hij drinkt al weer zelf en is al weer een stuk pittiger in karakter dan afgelopen zondag. Deze blogpost schrijf ik op een stretcher naast zijn bedje in het ziekenhuis. We overnachten om beurten bij hem.

Het nieuws over zijn opname zul je nergens op Twitter tegenkomen (al kan dat veranderen na deze blogpost) omdat Helie en ik besloten dit niet direct online te delen. Tenminste, niet met mijn grote groep volgers. Wat we wel doen is een groep goede vrienden via Path op de hoogte houden. Elke dag even een update om te laten weten hoe het gaat. Dat helpt. De steun die we krijgen uit de reacties maar ook direct via telefoon en SMS is voor ons heel waardevol. Omdat we die mensen kennen. Omdat we ze goed kennen. Omdat ze ons kennen. Op Twitter was dat vijf jaar geleden zo. Nu is dat minder. Elke tweet over Finn’s gezondheid zal onherroepelijk een stroom aan welgemeende en superlieve reacties geven. En dat is mooi. Maar ik heb gemerkt dat het me tegenstaat. Het is te makkelijk om te doen. Natuurlijk, nogmaals, ik weet dat het gemeend is. Ik weet dat het goed bedoeld is. Maar je kunt zo de hele dag doorgaan op Twitter met steunbetuigingen, +1′s en hashtag-medeleven. Het gemak zorgt voor de populariteit en groei. Maar brengt eveneens vervreemding.

Is Twitter boven me uitgegroeid? Wel als puur persoonlijk en intiem medium. Het zij zo. Twitter voor mij zal niet meer dat kleine en persoonlijke terugkrijgen wat het in de begindagen had. En dat is niet erg. Dat heet evolutie en dat is nodig bij elk medium. Maar de behoefte om klein en intiem te communiceren met naasten blijft bestaan. Daar hebben we al diverse media voor. Van brieven tot mixtapes tot SMS en telefoontjes. Maar niche-activitystreams zijn een volgende stap daarin. Kleine stroompjes.

Dave Winer had het in 2006 al over The River of News. Een stroom aan updates die je voorbij raast. Laat Path en andere nichestreams de kleine bergbeekjes zijn. De smalle stroompjes die een landschap doorkruisen en je rust brengen. Ze gaan allemaal naar een grotere stroom en uiteindelijk naar de oceaan. Wat de analogie met het blauwe Facebook toch wel weer compleet maakt

Ondanks de vijf jaar op Twitter blijft mijn hart wel bij de voorganger liggen: Bloggen. Afgelopen weekend was webloggen 15 jaar oud. Eerdergenoemde Dave Winer begon in 1997 zijn Scripting News en zette daarmee de toon voor wat we nu als bloggen kennen. In Bloghelden kun je een deel van deze geschiedenis teruglezen, evenals de overstap naar het Nederlandse bloggen. Wat je ook in Bloghelden kunt lezen is een mooie quote van Erwin van der Zande. Hij stelt dat bloggen het eerste web-native publiciatiemechanisme is. De structuur van een blog is typisch gemaakt voor het web en dat maakt het zo aantrekkelijk. Door het bloggen zijn de andere vormen ontstaan zoals we die kennen. Het idee van zelfpublicatie, ongefilterd en onbegrensd, dat zien we in alle bekende sociale kanalen terug.

Gelijktijdig met de verjaardag van bloggen verschijnen een paar fraaie artikelen die mooi passen in het tijdsbeeld. Op Branch.com is een fraaie discussie te lezen tussen blogpioniers als Anil Dash, Evan Williams en Meg Hourihan. De discussie cirkelt rondom de evolutie van blogsoftware en de reactiemogelijkheden. Er zitten pareltjes van uitspraken tussen die voer geven voor een volgende post over dit onderwerp. Hoe platforms als Tumblr een natuurlijk vervolg zijn op Blogger en over de kracht van een centraal webbased platform met decentrale eigen opslag van de blogposts.

Een andere mooie discussie lees je op Frankwatching. Het artikel “Social media bestaan niet” geeft mooie reacties die dieper op het onderwerp en de gedachtensprongen in gaan. Wederom een aanrader. NIet alleen het artikel maar zeker de reacties. Omdat die laten zien wat de kracht van een weblog is. Niet gehinderd door een karakterlimiet (Twitter) of een loginstructuur (Facebook, LinkedIn) je verhaal doen en de discussie aangaan op datzelfde platform.

Vijf jaar op Twitter. Ik plak er met liefde vijf jaar aan vast. Maar bloggen blijft mijn echt vaste waarde.

Vandaag is het 11 jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef op Punkey.com. En de link waar ik naar verwees bestaat nog steeds! Ik kan het me nog zo goed voor de geest halen. In mijn boek Bloghelden vertelde ik het verhaal over Push Button Publishing al eens:

[...]nu is daar een site genaamd Blogger.com die claimt dat je met een druk op de knop je eigen site kon updaten?

Op een regenachtige zondagmiddag zat ik op mijn (oud-)studeerkamer en kwam ik weer op die site van Blogger. Ik besloot het maar eens te proberen en maakte een account aan. Ik gebruikte mijn nickname Punkey die ik al sinds 1996 her en der gebruikte op het web. In IRC chats, soms in nieuwsgroepen op Usenet. Na het inloggen bij Blogger kon ik een site aanmaken, maar hoe dan? Ik moest de FTP-gegevens van mijn homepage bij Casema invullen. Ik koos een van de templates bij Blogger en ik was klaar. Nu kon ik gaan schrijven. Ik begreep er niks van. Hoe kan dat nou? Ik werkte bij een online bureau en daar zaten we met HTML-editors allerlei pagina’s te coderen met de hand. Ik had daarvoor bij WestBrabantNet in Breda een nieuwsbrief gemaakt die ik elke week met de hand in een HTML-editor moest updaten. Nieuwe links, nieuwe stukjes. En dan weer via FTP op een server zetten voordat hij te zien was op het web. Maar nu zou ik dus door wat bij elkaar te klikken mijn eigen site hebben? Ik had in het verleden wel eens wat gestoeid met persoonlijke homepages op Geocities, maar dit zag er wel wat gelikter uit.

Ik zag een scherm voor me met een groot tekstveld en de knop Publish. Dat was alles. Geen titel, geen opmaak, geen categorie. Een plaatje toevoegen, dat kon niet. Ik schreef een kort stukje over een site die ik net had gezien: een overzicht van belangrijke funk-muzikanten in de vorm van het periodiek stelsel van de elementen. Ik typte het in, drukte op Publish en keek op mijn homepage. Daar stond het. Ik hoefde niets via FTP te plaatsen. Geen HTML geschreven anders dan de link. En daar stond het toch echt. Met de datum en tijd er bij. Automatisch. Geweldig. [...]

Als ik nu terugdenk aan de eerste weken, maanden dat ik een weblog had was het volledig pionieren. Tien jaar geleden waren er geen workshops, boeken, masterclasses, white papers en coaches die je op weg hielpen. Logisch, want het gebruik van internet was nog lang niet zo wijdverspreid als nu. Zelfs het bezit van computers was nog iets speciaals. Zoals ik destijds mijn computer op een aparte kamer had staan in plaats van de woonkamer waar vele PC’s, Macs en andere gadgets een prominente plaats innemen. De hardware, de technologie is gemeengoed geworden. Dan komen de interessante ontwikkelingen en toepassingen.

Na 11 jaar bloggen denk ik er geen seconde aan om er mee te stoppen. Of het nu gaat om allerlei onregelmatige linkdumps die ik schrijf op Inspiration Overload, een privé blog die ik schrijf voor mijn dochter of de multi-auteur blog Lifehacking, ze gaan me allemaal aan het hart en zijn een deel van mijn leven geworden. Bloggen, het kunnen schrijven als individu, zonder toestemming van anderen, zonder grote investeringen in hardware of personeel, heeft voor een deel mijn leven bepaald. Het heeft me de richting gegeven en ik heb er een passie in gevonden. Vinden, verwerken, schrijven, verspreiden, delen, leren, het zijn kernelementen van vrijwel alles wat ik doe. Of het nu om mijn eigen bedrijf gaat of om mijn nieuw hobby rondom de Arduino en het zelf maken van spullen. En nee, ik ben er niet schatrijk van geworden. En nee, ik ben niet de eigenaar van een uitgevershuis waar meerdere bloggers werken. Ik blijf aan de zijlijn, blijf observeren wat er gebeurt. Ik blijf er zelf over schrijven, zelf over vertellen, zelf over nadenken en zelf iets mee doen wat mij gelukkig maakt.

Je kunt er vaak versteld van staan waar je je passie kunt vinden. Bij mij gebeurde het op een regenachtige zondagmiddag en wat later na het lezen van The Cluetrain Manifesto. Het boek wat blogging en web 2.0 ademt, maar waar die woorden niet in voorkomen. Soms komen de ontwikkelingen als een tornado op je af, maar door te blijven staan en de windvlagen te trotseren, kun je uiteindelijk in rust genieten van alles om je heen.

Blog on!

De afgelopen dagen hadden iets weg van de laatste jaren organisatie Dutch Bloggies. Een hoop gedoe. Meningen die over en weer vliegen, fitties, halve en hele waarheden en een verkeerd gequote juryvoorzitter. Mijn agenda liet het niet toe om eerder een wat grotere uiteenzetting te geven over mijn achtergronden, mening en gedachten bij alls wat is gebeurd sinds de Dutch Bloggies besloot te stoppen. Bij deze. Doe er mee wat je wilt. Weinig links, vooral mening. Alsof Punkmedia, Raaphorst en Kerouac over mijn schouders meekijken. Rammen, typen, van hoofd via hart naar handen. Go.

Het Volkskrant artikel

Social media minnend Nederland begon zich al licht te roeren toen op Emerce een verkeerd gequote persbericht van de organisatie verscheen. De Dutch Bloggies zouden het webloggen dood hebben verklaard. Nu bleek al snel dat de verantwoordelijke journaliste de woordkeuze in het persbericht wat ruim had opgevat maar de toon leek gezet. Die toon werd alleen maar sterker toen gisterenavond een artikel op de Volkskrant verscheen met de titel “De blogger wijkt uit naar Twitter“. In dat artikel staan een aantal quotes van Jeroen Mirck, de juryvoorzitter van de Dutch Bloggies.

Ik kreeg het artikel een paar uur eerder al te zien omdat ik er in werd genoemd en Heleen wilde weten of alles klopte. Op een jaartal na was de informatie wat mij betreft correct maar ik was werkelijk stomverbaasd over de uitspraken van Jeroen. Hoe kan en kon hij het in zijn hoofd halen om de populariteit van Nalden aan de Dutch Bloggies te knopen? OK, Nalden heeft op 1 december 2009 de prijs ontvangen, maar een week later staat een groot interview met hem in Vrij Nederland. Nu wil ik blogs best veel invoed toedichten, maar ik denk dat het VN artikel meer heeft gedaan voor Nalden dan de Dutch Bloggies.

Jeroen komt met een blogpost waarin hij claimt verkeerd te zijn gequote. Ik vind dat vreemd. Een beetje Prem-gedrag. Want Heleen SMS’t mij na ons korte telefoongesprek om een jaartal echt te verifiëren. Heeft ze dat dan niet bij Jeroen gedaan? Sterker nog, Jeroen staat in die SMS genoemd. Waarom worden mijn uitspraken wel meegenomen en die van Jeroen niet? Ik heb het antwoord niet, maar ik vind het altijd vreemd als je achteraf bepaalde uitspraken moet goedpraten of uitleggen. Dan heb je ze niet goed uitgesproken.

Nog even over dat artikel: Jeroen claimt dat “‘De interesse in bloggen is niet meer zo heel groot. Bij blogworkshops voor bedrijven komt bijna niemand meer opdagen. Het momentum is verschoven naar sociale media. Het is veel hipper om het daar over te hebben”. Ik zeg: Je snapt er echt geen fluit meer van. Als je nu werkelijk denkt dat de interesse van bloggen weg is omdat bedrijven niet meer op komen dagen? Nee Jeroen, misschien ligt het aan de workshop? Er zullen vast workshops zijn waar niemand meer komt  opdagen maar is dat de reden om te zeggen dat de interesse in bloggen niet meer zo heel groot is? Ik zal het iets scherper verwoorden:

Bedrijven, reclamebureaus en marketeers vinden dat bloggen dood is omdat ze er al snel achter kwamen dat het pleurishard werken is om weinig geld mee te verdienen. Ze kwamen er achter dat je met blogs helemaal niet snel rijk kunt worden. Dus roepen ze maar snel dat het gedaan is met bloggen om door te gaan naar de volgende cash-cow: Twitter. En over zes maanden Location Based en wellicht over anderhalf jaar weer een nieuw speeltje.

Dus wat Jeroen doet is de Dutch Bloggies verbinden aan de commerciële kant van het webloggen. En nu komen we op het punt waar het allemaal werkelijk om draait. Het punt waar Matthijs in zijn uitstekende artikel al kort aan refereert omdat ik hem daar vanochtend over sprak: De commerciële slag die de Dutch Bloggies wilde maken.

De èchte reden?

Toen we in 2003 als redactie van About:blank bij elkaar zaten om een nieuwe editie te bespreken, kwamen de Dutch Bloggies voorbij. Die waren een paar keer virtueel uitgereikt en zorgde toen al voor ophef over regels, categoriën en winnaars. We besloten om de DB’s over te nemen en er een echte uitreiking van te maken. Sinds 2004 hebben we dat gedaan. “We” zijn in dit verhaal Ton Zijp, Remco Sikkema en ikzelf. Om ons heen zijn er diverse waardevolle helpende handjes geweest van onder andere David Rietveld, Ramon Stoppelenburg, Helie Schmetz, Roswitha Kamps en Michiel Heijmans. Ik vergeet een hoop namen, dat weet ik.

Bij de editie van 2006 besloten we om het langzaam maar zeker wat professioneler aan te pakken. Met daarbij de behorende commerciële stappen die je moet zetten: sponsors, geld gedoe, jury, meer regels etcetera. We hebben toen heel bewust besloten om te kijken of we de Dutch Bloggies naar een hoger platform konden brengen. Ik heb een flinke hand gehad over de richting die we zouden moeten inslaan, maar het is juist de samenwerking met Ton en Remco die ons alledrie scherp hield. Met verschillende kwaliteiten vulden we elkaar prima aan en konden we elk jaar terugkijken op een leuk evenement (even afgezien van de perikelen die er elk jaar wel zijn) maar zagen we ook weer mogelijkheden voor het volgende jaar.

In 2008 besloot ik om diverse redenen te stoppen met de Dutch Bloggies. Net als Remco overigens. Dat betekende dus dat 66% van het vaste team ineens wegviel. Ton wilde de Dutch Bloggies in 2009 wel door laten gaan en heeft zich met Roswitha en anderen werkelijk het snot voor de ogen gewerkt om dat voor elkaar te krijgen. Ik ben er toen niet meer nauw bij betrokken geweest, maar ik zag wel dat er op de achtergrond wat steken waren gevallen. De vaak genoemde regels en criteria die bij de categorieën ontbreken als belangrijkste. Dat is tegelijkertijd de bottleneck voor het hele evenement. Wat we begonnen als een klein, underground evenement waarbij we elkaar waardering geven, een biertje drinken en het zeker in de beginjaren allemaal niet zo serieus namen, was ineens Een Instituut geworden.

Begrijp me goed, ik heb daar zelf aan mee gewerkt, ik ben er deels voor verantwoordelijk geweest. Dus ik begrijp heel goed dat met de editie 2010 de organisatie (Ton en Roswitha) het niet meer voor elkaar gebokst krijgt om weer zo’n evenement op te zetten. Met sponsors, catering, jury, logistiek. Dan moet je een slag maken van iets wat we in de avonduren erbij deden naar een fulltime organisatie. Als je die status verder wilt uitbouwen en behouden.

Waarom in het persbericht zo’n halfslachtig lulverhaal over social media wordt gegeven is mij echt een raadsel. Want dat is niet de reden, ik kan dat niet geloven. Ik ken Ton langer dan vandaag (heb hem helaas nog niet gesproken, maar wilde dit al wel schrijven) en ik weet hoe hij tegenover de spotlights staat. Daar blijft hij liever van weg. Die rol lag bij mij en soms bij Remco. En nu bij Jeroen. Dus dat Jeroen nu overal opspringt is begrijpelijk maar tactisch niet de beste zet. Bloggen gaat over transparantie, openheid en eerlijkheid. Ik had liever Ton de uitleg zien geven dan de juryvoorzitter.

Wil je meer over de geschiedenis en achtergronden weten van de Dutch Bloggies? In mijn boek Bloghelden staat alles uitgelegd.

Marketingfacts en de doorstart

De reacties op het Marketingfacts artikel zijn niet mals. Maar wat me vooral opvalt is dat bij het persbericht veel reacties waren dat men het zonde vindt. Dat de Dutch Bloggies zeker wel een naam hebben/hadden en nu dat weg is, is dat jammer. Tegelijkertijd lees ik op Marketingfacts dat er een aantal partijen zijn die een doorstart willen maken van de Dutch Bloggies. Toen ik dat las werd ik toch wat angstig. Fuck, zou dat sympathieke evenementje wat we in 2004 een gezicht gaven nu ineens worden overgenomen door commerciële partijen? Wat wij hebben opgebouwd in 10 jaar gaat nu ineens naar andere partijen? Of blijven Ton en Roswitha wel betrokken?

Hadden de Dutch Bloggies toch dat underground partijtje moeten blijven wat we in 2004 met een krat bier en wat chips in de gang van een museum vierden? Terugkijkend misschien wel. Misschien moet het juist die kant weer op. Juist om te laten zien dat blogs van het volk zijn, niet van marketeers en reclamepeeps. Als je vandaag je eerste verjaardag van je weblog viert, dat je dat juist moet vieren en niet moet denken dat je achter de troepen aanloopt. De stap naar professionalisering betekent niet dat het een marcom-feestje moet worden, wat het eerlijk gezegd de laatste jaren wel is geworden. Dat is jammer, dat zou anders moeten. Bij deze dus mijn aanbod om eens mee te praten en te luisteren op dat topoverleg wat Marketingfacts, AdFactor en Seats2Meet binnenkort gaan voeren. In 2008 heb ik gezegd dat ik het niet meer zou doen. Vanmiddag heb ik in de mail tegen iemand gezegd dat ik het niet meer doe. Nu ik de reacties lees bij Marketingfacts draai ik bij. Bloggen is meer dan een corporate blog en een blogworkshop. Dat moet dan iemand toch duidelijk maken. De huidige juryvoorzitter doet dat in elk geval niet.

Blog on.

Vandaag is definitief de stekker getrokken uit de organisatie van de Dutch Bloggies. Eerlijk gezegd voelde ik het al een tijdje aankomen dat de jaarlijkse blogprijs dit jaar geen nieuwe editie zou zien. Te lang bleef het stil vanuit de organisatie en traditiegetrouw waren de eerste berichten voor een nieuwe editie nu wel de digitale ether ingeslingerd. Waarna de geijkte blogs als Retecool, Sargasso, De Jaap etc weer hun afkeer zouden laten blijken van deze, ik quote:

“wanvertoning van doorgaans D66-stemmende zichzelf tot blogkenners verheven hebbende types met tentakels die vuistdiep in de marketing- en communicatie (marcom heet dat, spreek uit “marrrrrrrrjcom”) wereld zitten.”

Prima. Aan alles moet een keer een eind komen, zo ook aan de Dutch Bloggies. Maar wat me dan zo tegenvalt is de tendentieuze titel van het artikel op Emerce: “Dutch Bloggies verklaart bloggen dood en stopt“. In de reacties bij het artikel wordt al snel duidelijk dat niemand bij de Bloggies vindt dat bloggen dood is. Sterker nog, het is here to stay. Ik vermoed dat bloggen zelfs aan een tweede jeugd begint, als ik de gretigheid en enthousiasme zie bij studenten gisteren in de PR Studentenchat. Het principe van bloggen, het uitdragen van je eigen mening zonder tussenkomst van een derde partij als redactie en zonder de noodzaak van studio, drukpers of uitzendstraat, dat gaat niet meer weg. Het evolueert naar andere mediatypen als Twitter, Flickr en Youtube. Het krijgt steun van sociale netwerken als Facebook en Hyves waar het delen van kennis, informatie en inspiratie een normale bezigheid is. De kop van Emerce die gretig wordt geretweet gaat zo een eigen leven leiden en dat is zonde. Dat verdient de organisatie niet.

En nu? Geen Dutch Bloggies meer? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Het staat iedereen vrij om een alternatief te organiseren. Geen Stijl riep al jaren dat ze wel eens zouden laten zien hoe je zoiets organiseert, Sargasso en Retecool hebben met hun Salon Bloggies een poging gewaagd en Marco Raaphorst denkt na over een doorstart. In januari zal de Dutch Bloggies zichzelf te grave dragen tijdens een nieuwjaarsborrel waar eveneens de Blogger van de Decennium wordt uitgeroepen. Wie dat zal zijn? Als ik een voorzetje mag doen uit de losse pols voor de organisatie. Op volgorde van hoe het zo toevallig uitkomt:

1. Wim de Bie – Met zijn Bieslog ontdekte hij dat het medium internet en weblogs specifiek een veel rijker repertoire kon opbouwen dan hij op TV kon.
2. Sargasso – Jarenlange kwaliteit en diepgaande series over onder andere de Europese Grondwet
3. Verbal Jam – Ondanks dat ik Arnoud niet dagelijks volg is zijn Verbal Jam al wel sinds 2001 een vaste pijler in de Nederlandse blogosfeer.
4. Martine de Jong – Met haar 10e.nl al sinds jaar en dag aan het bloggen en nu met Recensiekoning een enorme hit.
5. Tonie van Ringelenstein – De oervader van het journalistieke bloggen. Door velen als inspiratie gezien om zelf te gaan bloggen

Ik ben blij dat ik 8 jaar deel heb mogen uitmaken van de Dutch Bloggies. Aan al het goede moet een keer een einde komen. Ton, Roswitha, Jeroen (maar ook Remco, David, Ramon, Helie, Michiel, Peter en alle anderen in de afgelopen jaren!) dank voor dit evenement en tot de borrel in januari!

En wil je weten hoe die 10 jaar bloggen in Nederland er verder uitzagen? Dan is er altijd nog het boek Bloghelden!

Blogs blijven relevant. Of het nu een persoonlijk blog is waarin iemand duiding geeft aan zijn (professionele of privé) omgeving, of het een online magazine is wat blogsoftware gebruikt of een afdeling die rondom een project de voortgang bijhoudt, blogging als activiteit zal niet meer weggaan. Evenals het idee achter Twitter niet meer zal verdwijnen uit de internetcultuur. Je kunt met elkaar beargumenteren wat de relevantie van veel blogs is en of bloggers journalisten zijn, maar het principe van directe zelfpublicatie zonder tussenkomst van een redactie of een kostbaar logistiek apparaat (studio, drukpers, extra personeel) is voor mij één van de mooiste uitvindingen van de afgelopen 15 jaar.

Ondanks de relatieve ouderdom van het bloggen zijn er nog altijd genoeg vragen en onduidelijkheden over het hoe en waarom. Vandaag was ik in de gelegenheid om tot tweemaal toe enige opheldering te geven. Daarbij besefte ik me wederom dat bloggen en het delen van informatie online voor velen nog een zwart gat is, een onduidelijk en ongrijpbaar fenomeen. Tijdens de eerste sessie, voor een groep communicatieprofessionals belast met online  persbeleid, daagde het me dat in de gesprekken en de discussies het veelal gaat om de invulling van de middelen. Maar het mag duidelijk zijn dat het meer is dan dat. Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat het middel totaal niet meer relevant is.

Het gaat in dit tijdperk van social media meer en meer om de mentaliteit om iets te vertellen en te delen, dan om het middel wat je er voor inzet. Je kunt in je werk alle zeilen bijzetten voor een communicatieplan, een fraai geschreven boekwerk waarin alle stappen staan vermeld om diverse online kanalen in te zetten, inclusief de strategie voor social media. Maar het begint allemaal met de mentaliteit van de organisatie om daadwerkelijk te willen, kunnen en mogen delen. Om die conversatie aan te willen gaan.

In de discussie vanmiddag kwam een treffend voorbeeld van een overheidsorganisatie waar een beslissing is gevallen om bepaald beleid te voeren. De medewerker die ik sprak is vanuit zijn persoonlijke opinie tegen het gekozen beleid, maar in zijn professionele rol als ambtenaar, als beleidsmedewerker, moet hij dat beleid uitvoeren. Als hij besluit om zijn ongenoegen online te uiten via een blog, twitter of ander kanaal, dan kan hem dat duur komen te staan. Want het is bij de wet geregeld (en ik parafraseer nu even de andere aanwezigen, ik heb dit nog niet gecheckt) dat beleidsmedewerkers zich niet publiekelijk uitspreken tegen het gekozen beleid.

Dan kun je dus als overheid (op lokaal, provinciaal of landelijk niveau) nog zo graag willen dat je een open en transparante conversatie aangaat met je publiek, maar als je je eigen medewerkers op deze wijze al grenzen stelt, dan kan het nog wel eens knap lastig worden. Nogmaals, ik ga hier uit van de informatie die mij is gegeven, ik weet niet of het werkelijk bij de wet is geregeld.

De mentaliteit van het niet mogen delen van je mening is door geen enkel middel op te lossen. Zeker niet door social media.

De tweede sessie vandaag was online, via Twitter. Studenten konden vragen stellen via de hashtag #PRSC, wat staat voor PR Studenten Chat. De chatsessie is georganiseerd door Coopr en studenten kunnen vooraf vragen insturen. Tijdens de twitterchat worden de vragen afgevuurd en kunnen anderen nog extra vragen stellen via de hashtag. Het was een intensief uurtje Twitteren met veel vragen over SEO, hoe je je blog interessant houdt en wat je met gastbloggers moet doen. Erg leuk om te doen en ik hoop dat studenten en anderen er waardevolle tips uit hebben gehaald. Tussen de regels door is hier weer het mantra: De mentaliteit is belangrijker dan het middel. Alle SEO tips ten spijt en alle handige plugins die er zijn voor elk blogplatform, het begint allemaal met je eigen mentaliteit om het willen delen van kennis. De mentaliteit om zelf beter, slimmer, handiger te worden door te leren van anderen. De mentaliteit om fouten te maken en hier van te leren. Dan komen de middelen vanzelf wel.

Johan Voets was zo aardig om de chatsessie met de studenten in een Curated.by verzameling te zetten. Kun je alles nog eens op je gemak nalezen!

En laat Erwin Blom vanochtend nu eveneens een fraai stuk hebben geschreven waarin overheden de 2.0 boot missen. Met de treffende quote: “Social media zijn geen trucje. Succesvolle inzet vergt een open structuur en transparante communicatie. Een cultuurverandering dus. Een fundamentele verandering. En daar hoort een leerproces bij.”

Toen ik aan mijn boek Bloghelden begon was het eerste wat ik deed een domeinnaam regelen, website starten en een wiki openen. Dat laatste was voornamelijk omdat ik me al snel besefte dat ik niet alles alleen zou kunnen en dat een hoop materiaal het boek niet zou halen. De wiki was een extra platform wat naast het boek kan opereren en waar je meer informatie kunt halen en informatie kunt brengen.

Echter, al snel bleek dat een wiki bijhouden naast een boek schrijven best wel een werk is. Zowel voor de auteur (ik dus) en voor mogelijk geïnteresseerden om data aan te leveren. Je zou als maker constant een dialoog moeten onderhouden met je publiek om die stroom aan informatie te krijgen en te kunnen beheren. Nu gaat dat een tijd goed is mijn ervaring, maar er komt een moment dat er andere prioriteiten zijn: Het boek moet af (zowel in schrijven als redigeren en opmaak) en verkocht worden. Plus ik had nog een aantal lopende opdrachten die veel tijd en energie vergen. De wiki verslofte dus al snel.

Dat is een jammere constatering, maar het is een belangrijke les die ik heb geleerd in het maken van een dergelijk project: Je moet echt voldoende tijd uittrekken (en dus financiële buffer of familie afspraken over de “vrije” avonden) om een crossmediaal project van de grond te trekken zoals ik dat wilde met Bloghelden. Je bent er niet met wat tweets en wat los geschrijf op een blog. Ik weet dat ik een open deur intrap, maar het is goed dat zelf weer eens te ervaren.

Toen ik dit weekend de wiki weer eens bekeek zag ik dat er de laatste maanden weinig activiteit meer was geweest anders dan een hoop nieuwe spam-accounts van diverse gokhallen en pillenschuivers. Terwijl ik wel elke maand een betaal voor een premium-account om de wiki advertentievrij te houden. Ik heb daarom besloten om de inhoud van de wiki te exporteren als HTML en hem online te sluiten. Dat betekent dat het niet meer mogelijk is om lid te worden van de wiki en updates te plaatsen. Helaas is het bij Wetpaint niet mogelijk om de wiki echt te verwijderen, dus we hebben er weer een stukje roadkill bij op het internet wat in de berm blijft liggen.

Het goede nieuws is dat er serieuze plannen zijn om in 2011 de wiki nieuw leven in te blazen. Al is het alleen maar omdat ik het zonde zou vinden als een belangrijk stuk geschiedenis van het Nederlandse internet zo gefragmenteerd zou blijven en verloren zou gaan. Dus stay tuned, er komt wel een nieuw initiatief!

De afgelopen weken waren even heerlijk vakantie voor me, maar het werkende leven begint weer. Ik ben druk bezig om mijn verhaal rondom Bloghelden verder aan te scherpen want de komende tijd zal ik rondom het boek wat spreekbeurten geven. Deze gaan niet alleen inhoudelijk over Bloghelden en de geschiedenis van de NL blogosphere, maar zullen ook over de promotie rondom het boek gaan. De gratis tekstversie, de wiki en de extra hoofdstukken (ja, die komen er echt nog!)

Volgende week ben ik te gast bij de Telegraaf Media groep waar ik bij het TMg Crossmedia Kennislunch vertel over Bloghelden. Dit is een interne presentatie en dus niet voor het publiek toegankelijk. Op 9 september spreek ik met wat anderen bekenden (EHPO en Dutch Problogger) op het NPOX-festival. Dit congres voor programmamakers van de publieke omroepen vindt jaarlijks plaats in Hilversum. Hier zal ik waarschijnlijk een één-tweetje met Ernst-Jan hebben aangezien ik vertel over de impact van 10 jaar webloggen in Nederland en EJ ingaat op de finesses van online publiceren.

Er zijn nog wat andere spreekbeurten in de pijplijn, maar zoals je weet, ik vertel graag en enthousiast over Bloghelden en de mogelijkheden van online publiceren. Dus vrees niet om me eens te vragen naar de mogelijkheden! Eerdere (en oudere) Presentaties, interviews en slideshows zijn te vinden onder het kopje “Publiciteit“.

Als het teveel voor jullie wordt hoor ik het wel, maar voor mij begint morgen een leuke, spannende, nieuwe tijd. Want dan ligt mijn eerste boek in de winkel. Ik schrok me dit weekend een hoedje omdat de voorbestellingen schijnbaar al zijn uitgeleverd en ik nog 101 dingen te doen heb op de website van Bloghelden. Het prachtige weer vandaag gaat ook niet meehelpen om dat snel voor elkaar te krijgen. Maar het gaat allemaal goed komen! Een kleine blik in wat todo’s voor de komende dagen

• Een lijst maken van de geïnterviewden
• Een lijst maken van aanwezigen dinsdagavond
• Een adreslijst maken van de geïnterviewden
• De laatste teksten op de Bloghelden-widget nakijken en eventueel aanpassen
• Een opzet maken voor het extra hoofdstuk van Bloghelden
• Laatste uitnodigingen voor dinsdagavond uitsturen aan vrienden en bekenden
• Download maken van de gratis tekstversie.
• Eigen verhaal voor dinsdag in orde maken
• Werken aan de ebookversie van Bloghelden
• Wiki eerste update geven
• Een opzet maken voor gastcolleges en kennissessies

Maar het is wel interessant om die geschiedenis als een referentielaag te leggen over de hedendaagse digitale ontwikkelingen. Als je het verhaal van Bloghelden leest, zul je op een gegeven moment de analogie met latere ontwikkelingen zoals sociale netwerken en microbloggen zien. Het is interessant om daar met elkaar over te sparren en als bedrijf te kijken hoe je met de interne en externe discussies op dat vlak om kunt gaan. Een tweede onderwerp wat ik koppel aan Bloghelden is digitaal curatorschap. Een onderwerp wat al een tijdje mijn belangstelling heeft en waar ik binnenkort meer tijd aan wil besteden om goed vorm te geven. Wat is het, waarom is het belangrijk, wat kun je er als bedrijf of als merk mee en waar moet ik beginnen?

De actielijst staat vast, ik kies er nu voor om even in de zon te gaan zitten met mijn familie!

Vorige week heb ik al geschreven dat de boekpresentatie van Bloghelden plaatsvindt bij Setup Utrecht. Dat gaat nog steeds door en wordt alleen maar leuker! De presentaties van Anne en Ernst-Jan gaan definitief door, we zijn hapjes aan het regelen en de Sociale IJsboer van Utrecht, @socialijs, zal aanwezig zijn met heerlijke ijsjes! Natuurlijk kun je die avond ook het boek kopen. Neem echter wel contant geld mee, aangezien je niet met je pin kunt betalen. Pinautomaten zijn op 100 meter afstand van Setup Utrecht als je vanaf Utrecht CS of parkeergarages komt, dus denk er aan om minimaal 19,95 euro te pinnen!

Maar wel een belangrijke mededeling: Schrijf je op tijd in! We willen een maximale capaciteit aanhouden voor de avond van 100 man. Op dit moment zitten we tegen de 70 aanmeldingen. Dus wil je komen, laat je naam dan achter op onderstaand formulier. Bij de ingang zit iemand om je naam af te vinken zodat we weten dat je er bent

Wees welkom op de 25e en schrijf je in!

Update: Setup zit vol op dinsdagavond! Je kunt je helaas niet meer inschrijven. Maar je kunt proberen dinsdag rond 17.30 langs te komen, misschien is er toch nog een plekje…

Zojuist krijg ik het bericht dat het persbericht voor Bloghelden live is gegaan. Mooi nieuws natuurlijk. Zeker omdat het persbericht in Pressdoc is gemaakt en de informatie op deze manier heel makkelijk is te delen op allerlei kanalen. Bekijk de perspagina eens zie welke vormen van promotie we aanbieden: Niet alleen een lange tekst, maar ook paragrafen, een 140-karakter versie voor Twitter, beeldmateriaal en de preview-PDF. Alles handig op één pagina voor verschillende journalisten en verschillende media. Het leuke is dat ik via Ubervu ook kan zien hoe dit persbericht zich verspreid en hoe het wordt geretweet en rondgaat. Leuke bij-effecten die we in het begin van blogosfeer niet hadden! Na de klik het volledige persbericht over de zeven (!) versies van het boek

Prachtig naslagwerk van de blogosfeer in Nederland & België

Bloghelden van Frank Meeuwsen verschijnt deze maand

Weblogs zijn vandaag de dag een redelijk niet meer weg te denken fenomeen in Nederland. Veel sites hebben een eigen weblog of nemen kenmerken van een weblog over. Maar hoe is het eigenlijk allemaal begonnen? Wie waren de eerste bloggers in Nederland en waarom schreven ze pagina na pagina vol met links naar rare, cre­atieve en vernieuwende pagina’s op internet?

Bloghelden beschrijft en viert de geschiedenis van meer dan tien jaar webloggen in Nederland. Aan de hand van interviews en persoonlijke herinneringen wordt een beeld geschetst van een groep pioniers die het medialandschap in Nederland een welkome impuls gaven.

Bloghelden is een illustratieve bloemlezing van de Nederlandse blogosfeer.

Interessant voor journalisten, mediawetenschappers, communicatieve en mediaopleidingen en iedereen met een affiniteit voor digitale media.

Bloghelden zal in zeven smaken uitkomen:

1. Bijzonder vormgegeven fullcolourpaperback
2. E-book (ePub) met aanklikbare links
3. Extra hoofdstuk voor het e-book (ePub)
4. Gratis verkrijgbare TXT-versie van het boek
5. Bloghelden-widget om te testen of jij een blogheld bent
6. Bloghelden-wiki op http://wiki.bloghelden.nl/ (die ook verder gaat waar het boek eindigt)
7. Frank Meeuwsen als spreker over de blogosfeer en andere digitale media

Alvast een voorproefje van het boek: http://issuu.com/awbruna/docs/bloghelden

Frank Meeuwsen (1973) heeft de start en de opkomst van de Nederlandse blogosfeer van dichtbij meegemaakt. Met Frank-ly, de corporate blog van Rhinofly waar hij tot 2009 Brand Director was, startte hij in 2002 de eerste bureaublog van Nederland. Daarnaast was Frank van 2003 tot 2008 actief als voorzitter van de stichting Dutch Bloggies en redacteur van About:blank, het online magazine over de Nederlandse weblogscene. Sinds 2007 is hij actief op de we­blog Lifehacking.nl. Met zijn eigen bureau The Incredible Adventure starts here… (www.incredibleadventure.nl), advi­seert hij op het gebied van digitale communicatie en online strategieën. Frank Meeuwsen is beschikbaar voor interviews.