Het bloggen en weblogs zijn al meerdere malen te grave gedragen door populaire media en door veel marketeers. Hoe vaak ik niet bij een opdrachtgever heb gezeten waar aan de andere kant van de tafel werd gezegd: “Bloggen? Bestaat dat nog? Iedereen is toch al lang aan het Facebooken en Twitteren?”

Klopt.

Maar het ene medium sluit het andere niet uit. Natuurlijk hebben we allemaal maar 24 uur per dag die we één keer kunnen benutten. In elk geval tot tijdreizen eens een serieuze optie wordt. Maar tot die tijd bekijken we heel goed wat we met onze tijd doen. En velen zullen na de eerste pogingen om een blog bij te houden besluiten dat het niets voor ze is. Dat ze liever korte berichten op Twitter plaatsen. Dat ze liever direct met vrienden en kennissen over het afgelopen weekend praten op Facebook. Of mooie plaatjes op Pinterest zetten. Daarnaast blijven er nog genoeg mensen lekker doorschrijven op een eigen domeintje of via een weblogdienst. En toch blijven media en marketeers maar roepen dat het voorbij is. Zal ik eens wat verklappen? Het is volgens heb voorbij omdat er niet zo bar veel geld mee is te verdienen. In de hoogtijdagen van het bloggen, 2003 – 2005, schoten de initiatieven uit de grond. Elke niche had zijn eigen blogplatform, conferentiezalen zaten vol met de evangelisten van het blogwoord. Ik stond daar ook. Te vertellen hoe het de wereld zou veranderen. En dat er geld mee is te verdienen. Maar dat het wel pleurishard werken is. Ik merk dat nog steeds. Het moet echt echt écht diep in je DNA zitten om een blog zo up-to-date te houden dat het interessant blijft om dagelijks terug te komen én te voorkomen dat het een magazine-achtige uitgave wordt. Mij lukt het niet meer. Dat is jammer maar een feit. Betekent dat dan het einde van een blog? Nee, wat mij betreft niet. Maar ze zijn niet de heilige graal van digitaal publiceren geworden die de paniekerige marketingmensen en hypehijgerige mediamannetjes zo graag willen. Daar zijn nu de andere netwerken goed voor. Pinterest is het dit half jaar. Draw Something deze maand. Facebook tot de IPO.

De grote kracht van een blog zit in de volgende eigenschappen (en ja, onderstaande klinkt als oude geschiedenis. Maar het blijft waar)

Een blog is persoonlijk. Het geeft een menselijke stem over het nieuws. Waar je het intens mee eens of oneens kunt zijn. Waardoor er enorm veel troep op het web verschijnt. Maar troep voor de één is een diamant voor de ander. Waarde en kwaliteit blijven subjectieve begrippen.

Een blog is ongefilterd. Reguliere media is gekleurd en maakt keuzes. Er kunnen dagelijks maar zoveel pagina’s krant uit de drukker komen. Blogs kunnen in principe ongelimiteerd doorpubliceren. Je hoeft geen keuze te maken. Je kunt publiceren wat je wilt.

Een blog is een conversatie. Door het distributienetwerk van het web kán een blog een groot publiek bereiken. Je hebt geen uitzendstraat, redactie of bezorgdienst nodig. Wat je wel nodig hebt is uithoudingsvermogen, tijd en positieve energie dat het altijd goed gaat komen met je publiek. Je begint met je moeder als lezer. Altijd. Maar dat kan meer worden. Moet je wel je best voor doen.

Waarom deze lofzang op weblogs? Omdat ik blij ben dat ze er nog steeds zijn. Zoals ik in mijn vorige blogpost al schreef, ik hou van Twitter, maar mijn echte passie ligt bij bloggen. Daarom ben ik zo blij dat Twitter Posterous heeft gekocht. Het voelt bijna als full circle. Twitter-oprichter Evan Williams begon destijds de blogrevolutie met zijn Blogger.com. Nu krijgt Twitter weer een blogdienst. Hoe dat uitpakt, ik heb geen idee. We zullen het zien.

Tegelijk lees ik dat het aantal blogs wereldwijd stijgt. Nu 181 miljoen blogs. Waarvan onherroepelijk een groot aantal het predikaat blog niet verdient. Maar dan nog, 181 miljoen blogs. Laten het er dan 100 miljoen zijn. 100 miljoen plaatsen waar mensen schrijven. Voor een marginaal publiek of voor een groot publiek. Waar conversaties plaatsvinden, waar ideeën worden geboren en waar de hersens worden gescherpt. Of waar foto’s van katten met een pannenkoek op hun hoofd worden gedeeld.

En dan zie ik dat Ernst-Jan Pfauth een gratis ebook heeft genaamd Gij Zult Bloggen. Heerlijk. Pfauth blijft geloven in het religie van bloggen. Inclusief Facebook-app en recensiedienst als je 15 dagen je blog weet vol te houden. Te gek! Dat hebben we meer nodig. Dit sort initiatieven om mensen aan het schrijven te krijgen. Om verhalen te kunnen vertellen, om ideeën scherper te krijgen en denkbeelden te verenigen. Daar zal wederom een hoop zooi tussen zitten. Daar zal wederom menig marketeer en mediamaker zijn hoofd meewarig bij schudden. Want daar is toch geen droog brood mee te verdienen. Who cares. Maar schrijf omdat je moet schrijven. Omdat het uit je hoofd en op het scherm moet. Hoe dan ook. Schrijf voor jezelf of voor anderen. Maar blijf schrijven. Wie weet wat er uit komt.

Blog on.

Vandaag is het vijf jaar geleden dat ik besloot een eerste tweet te plaatsen. Iets met Getting Things Done dingen doen. 6 maart 2007, toen was Twitter nog een klein dorp. Inmiddels is Twitter een metropool die niet meer is weg te denken in ons communicatielandschap. Twitter populariseerde de tijdlijn, de activiteitstroom, die we nu op veel plekken terugzien. Een nieuwe vorm van communicatie die past in het tijdsgewricht. Snelle upates, kort, bondig, met directe feedbackloops in de vorm van likes, iconen of retweets.

Mijn Twittergedrag is wel veranderd in de vijf jaar. Minder een drang om alles te delen (“omdat het kan”) en juist meer een drang om sommige zaken niet direct wereldkundig te maken. Een recent voorbeeld: Afgelopen zaterdag is onze zoon Finn (1 maand oud) in het ziekenhuis opgenomen. Hij heeft een infectie waarvan niet direct duidelijk de oorzaak duidelijk was. Bij kinderen zo jong nemen de artsen geen risico. Het gaat nu goed met hem, hij drinkt al weer zelf en is al weer een stuk pittiger in karakter dan afgelopen zondag. Deze blogpost schrijf ik op een stretcher naast zijn bedje in het ziekenhuis. We overnachten om beurten bij hem.

Het nieuws over zijn opname zul je nergens op Twitter tegenkomen (al kan dat veranderen na deze blogpost) omdat Helie en ik besloten dit niet direct online te delen. Tenminste, niet met mijn grote groep volgers. Wat we wel doen is een groep goede vrienden via Path op de hoogte houden. Elke dag even een update om te laten weten hoe het gaat. Dat helpt. De steun die we krijgen uit de reacties maar ook direct via telefoon en SMS is voor ons heel waardevol. Omdat we die mensen kennen. Omdat we ze goed kennen. Omdat ze ons kennen. Op Twitter was dat vijf jaar geleden zo. Nu is dat minder. Elke tweet over Finn’s gezondheid zal onherroepelijk een stroom aan welgemeende en superlieve reacties geven. En dat is mooi. Maar ik heb gemerkt dat het me tegenstaat. Het is te makkelijk om te doen. Natuurlijk, nogmaals, ik weet dat het gemeend is. Ik weet dat het goed bedoeld is. Maar je kunt zo de hele dag doorgaan op Twitter met steunbetuigingen, +1′s en hashtag-medeleven. Het gemak zorgt voor de populariteit en groei. Maar brengt eveneens vervreemding.

Is Twitter boven me uitgegroeid? Wel als puur persoonlijk en intiem medium. Het zij zo. Twitter voor mij zal niet meer dat kleine en persoonlijke terugkrijgen wat het in de begindagen had. En dat is niet erg. Dat heet evolutie en dat is nodig bij elk medium. Maar de behoefte om klein en intiem te communiceren met naasten blijft bestaan. Daar hebben we al diverse media voor. Van brieven tot mixtapes tot SMS en telefoontjes. Maar niche-activitystreams zijn een volgende stap daarin. Kleine stroompjes.

Dave Winer had het in 2006 al over The River of News. Een stroom aan updates die je voorbij raast. Laat Path en andere nichestreams de kleine bergbeekjes zijn. De smalle stroompjes die een landschap doorkruisen en je rust brengen. Ze gaan allemaal naar een grotere stroom en uiteindelijk naar de oceaan. Wat de analogie met het blauwe Facebook toch wel weer compleet maakt

Ondanks de vijf jaar op Twitter blijft mijn hart wel bij de voorganger liggen: Bloggen. Afgelopen weekend was webloggen 15 jaar oud. Eerdergenoemde Dave Winer begon in 1997 zijn Scripting News en zette daarmee de toon voor wat we nu als bloggen kennen. In Bloghelden kun je een deel van deze geschiedenis teruglezen, evenals de overstap naar het Nederlandse bloggen. Wat je ook in Bloghelden kunt lezen is een mooie quote van Erwin van der Zande. Hij stelt dat bloggen het eerste web-native publiciatiemechanisme is. De structuur van een blog is typisch gemaakt voor het web en dat maakt het zo aantrekkelijk. Door het bloggen zijn de andere vormen ontstaan zoals we die kennen. Het idee van zelfpublicatie, ongefilterd en onbegrensd, dat zien we in alle bekende sociale kanalen terug.

Gelijktijdig met de verjaardag van bloggen verschijnen een paar fraaie artikelen die mooi passen in het tijdsbeeld. Op Branch.com is een fraaie discussie te lezen tussen blogpioniers als Anil Dash, Evan Williams en Meg Hourihan. De discussie cirkelt rondom de evolutie van blogsoftware en de reactiemogelijkheden. Er zitten pareltjes van uitspraken tussen die voer geven voor een volgende post over dit onderwerp. Hoe platforms als Tumblr een natuurlijk vervolg zijn op Blogger en over de kracht van een centraal webbased platform met decentrale eigen opslag van de blogposts.

Een andere mooie discussie lees je op Frankwatching. Het artikel “Social media bestaan niet” geeft mooie reacties die dieper op het onderwerp en de gedachtensprongen in gaan. Wederom een aanrader. NIet alleen het artikel maar zeker de reacties. Omdat die laten zien wat de kracht van een weblog is. Niet gehinderd door een karakterlimiet (Twitter) of een loginstructuur (Facebook, LinkedIn) je verhaal doen en de discussie aangaan op datzelfde platform.

Vijf jaar op Twitter. Ik plak er met liefde vijf jaar aan vast. Maar bloggen blijft mijn echt vaste waarde.

In 2000 schreven we online over alles wat los en vast zat. Het maakte ons niets uit. We klikten rond als ware ontdekkingsreizigers en we logden ons reizen online om te delen met anderen. Op onze weblogs kwamen misschien een paar honderd mensen maar het maakte niet zoveel uit. We schreven omdat we konden schrijven en omdat we konden publiceren en omdat we zelf alles konden distribueren. Weblogsoftware in 2000 was vaak niet veel meer dan een titelbalk, een tekstvak en een knop “Publiceren”. Afbeeldingen toevoegen kon met omwegen, reacties bestonden nog niet, het RSS protocol lag onder vuur door de ego’s van de bedenkers en multimedia mogelijkheden waren al helemaal ondenkbaar. Maar dat maakte niet uit. De internationale blogosfeer ademde een sfeer van pionieren, ontdekken, proberen en gewoon doen.

Vier jaar later, eind 2004, stond ik met onder andere Marco Derksen (Marketingfacts) en Frank Janssen (Frankwatching) op de Emerce Update in Amsterdam. Ik vertelde over een onderzoek wat Marco had gedaan onder bloggers die hun weblog zakelijk in wilde zetten. Iets wat wij bij Rhinofly per ongeluk waren gaan doen toen ik in 2002 met Frank-ly begon. Frank vertelde over zijn passie voor kennis verzamelen en delen wat uiteindelijk Frankwatching is geworden. Marco liet een snel veranderend medialandschap zien. Achteraf bleek die bijeenkomst voor een aantal marketeers en communicatieprofessionals cruciaal om te starten met een eigen zakelijk weblog. Het piketpaaltjes slaan was begonnen. De zakelijke blogosfeer explodeerde in 2005 om in 2006 weer even hard in te storten. Het bleek toch iets meer werk te zijn dan “10 Stappen om Zakelijk Blog Succes te Behalen”.

In 2007 organiseerde ik de Dutch Bloggies. Eén van de juryleden was Erwin Blom. Ik was zijn blog recent gaan volgen en gecharmeerd door zijn manier van schrijven en zijn insteek om techniek te gebruiken. Ga het proberen om er over te kunnen praten en keuzes te kunnen maken of je het wel of niet inzet. Erwin was net in Austin geweest, op SXSW. Op die conferentie sprak iedereen over een nieuwe applicatie, Twitter. Ik had het al wel eens gezien, had er zelf over geschreven in 2006 maar begreep de heisa niet helemaal. Toch besloot ik om Twitter eens te proberen. In een tijd dat Twitter nog geen mentions, hashtags, activity-tab, retweets, lists, media-opslag en businessmodel had. En erg vaak niet werkte omdat ze zelf niet hadden gerekend op zo’n toestroom van nieuwe gebruikers wereldwijd. Wederom een tijd van pionieren, ontdekken, proberen en gewoon doen.

Een jaar later, in 2008 ontdekt de (internationale) zakelijke markt Twitter en andere online applicaties. De wereld was aan het veranderen en bedrijven en merken moeten snel mee veranderen. Een fraaie broedplaats voor nieuwe beroepen als Social Media Expert, Communitymanager en Conversation Manager. Niets mis met die functies trouwens. Maar de geschiedenis herhaalt zich. Echter nu in een sneller tempo. Boeken, cursussen, workshops, masterclasses en opleidingen worden in een razend tempo ontwikkeld om de digitale achterhoede (98% van de bevolking) bij te praten over alles wat ze missen. De denk- en werkmodellen stapelen zich in een razend tempo op en het is vrijwel ondoenlijk om alle nieuwe ontwikkelingen nog te volgen. Ik weet het, want ik doe er keihard aan mee. Als ik zie hoeveel aanvragen er rond gaan voor sprekers om iets te komen vertellen over social media, het begint zowaar genant te worden.

Afgelopen zomer start Google met haar netwerk Google+. Ik weet niet of ik het een sociaal netwerk moet noemen. Of het sociale cement wat Google tussen al haar diensten gaat storten? Ik heb echt nog geen idee. Maar ik heb wel het gevoel dat Google+ geen eendagsvlieg is. Dat er meer in zit dan wat we nu zien. Dat het nog maar de top van de ijsberg is. Sinds een week kun je bedrijfspagina’s maken op Google+. En daar mist een hoop aan. Zo is er geen multi-admin mogelijkheid. Je ziet niet heel makkelijk met welk account je aan het schrijven bent, je kunt bedrijfsaccounts moeilijk overdragen en de fraudegevoeligheid is nog hoog. Maar weet je, ik vind dat Google+ wel wat hebben. Lekker weer wat pionieren, ontdekken, proberen en gewoon doen.

Maar de tijden zijn toch wel veranderd. Nog geen uur na de aankondiging van de bedrijfspagina’s staan de eerste criticasters al het hardst te schreeuwen op Twitter en Facebook. De dagen die volgen laten een stroom aan blogposts zien waarom je toch vooral geen Google+ bedrijfspagina moet maken. Of juist wel. Er is al een Google+ for Dummies geschreven en je kunt er vergif op innemen dat ruim op tijd voor de feestdagen het eerste Engelstalige marketinghandboek voor Google+ op de markt verschijnt. Marketing- en communicatiebudgetten voor 2012 zullen een oormerk krijgen om “iets met Google+” te gaan doen. Ik voorspel voor het einde van het eerste kwartaal het eerste Google+ congres in Nederland. Of in elk geval een marketingcongres waar Google+ een groot deel van de slides en de tijd zal innemen. De eerste cases worden gepresenteerd, de eerste cijfers worden getoond.

Ondernemen betekent meer dan winstgevende activiteiten ontplooien. Ondernemen heeft te maken met pionieren, ontdekken, proberen en gewoon doen. Waar is dat gebleven? Waar is het proberen gebleven zonder de hijgende adem van aandeelhouders, management en CEO’s in je nek of je wel genoeg rendement haalt uit je online experimenten? Waar is de durf gebleven om iets te gaan doen en over een paar maanden te zeggen dat je fout zat? Waar is het lef gebleven om nu eens niet te luisteren naar de experts? Waarom nodig je weer iemand uit het sprekerscircuit uit terwijl je al je informatie gewoon online kunt vinden? Ga nu eens echt nadenken welke conversatie je met je publiek wilt in plaats van weer te zoeken naar de zoveelste Get Rich Quick ponzi-scheme.

Ga gewoon eens aan de slag. Ga het proberen. Ga iets doen. Wie weet leer je er meer van dan van de zoveelste spreker met het standaard verhaal.

Godspeed!

Sinds het afscheid van Punkey.com (al weer zo’n 6 jaar geleden) heb ik nooit meer echt een blog gehad zoals ik er ooit mee begon. Een archetypische blog uit die tijd, een linkdump met allerlei sites, filmpjes en zooi die ik online tegenkwam. Zonder al teveel diepgang, gewoon delen wat ik tegenkwam. Als eerste met dat leuke filmpje zijn. Wat me trouwens nooit lukte maar dat terzijde. In 2005 was het mooi geweest met Punkey.com maar het blijft toch kriebelen. Dus toen blogplatforms als Tumblr en Posterous kwamen, was dat een mooi excuus om weer eens lekker simpel linkjes te delen. Eerst even op Tumblr, maar gevoelsmatig lag Posterous toch lekkerder. Niet snel daarna bedacht ik de domeinnaam Inspiration Overload. Natuurlijk om tegen alle paniekerige mediaberichten in te gaan over Information Overload. Liever dan een overdaad aan Inspiratie nietwaar? Die site loopt nu al weer een tijdje (jaar of 2 ofzo?) en ik gebruik hem deels om eens wat leuks te posten, een filmpje, een infographic (the horror!) of een mooie quote. Maar het mist die vlam die ik bij Punkey.com wel had. Het onvermoeibare delen delen en delen van wat ik vind. Want ik kom een sloot tegen op een dag. Via Zite, Twitter, emailnieuwsbrieven en Yammer.En toch deel ik het niet allemaal. Want toch teveel gedoe? Geen idee eigenlijk. Via Zite is het in elk geval wel altijd wel wat gedoe, want je kunt vanuit die iPad app alleen een URL mailen. Een mooie quote uit een artikel kun je niet selecteren. Moet ik weer extra stappen maken zoals in Safari bekijken, dan selecteren, copieren, mailen…toestanden! Nee dan is een browser op een laptop toch nog steeds handiger. Of weer iemand een handige workaround om via Zite op Posterous te posten?

Anyways, door mijn interview met Rosa, wat ergens maandag ofzo denk ik online komt, NU online staat zat ik wel weer te denken wat ik nou eens zou doen met Inspiration Overload. Integreren in deze blog? Dus weer overstappen van Posterous naar WordPress? Meh… Beter integreren dan de RSS-feed in de sidebar? Zou een optie kunnen zijn. Op Posterous houden maar de designs gelijk trekken en zo samenvoegen in de navigatie? Zou zomaar eens kunnen…

Ik heb ideeën nodig! Inspiratie! Kom op lieve lezers, geef me wat feedback. Wat zou ik met Inspiration Overload kunnen doen? Roept u maar!

En als iemand een tip heeft welk boek van Hunter S. Thompson ik moet lezen, laat dat ook maar weten.

Ik heb gisteren met stijgende verbazing de column van Ilja Leonard Pfeiffer zitten lezen over zijn angst dat er een generatie komt die  niet meer bereid is te betalen voor boeken. Ik ben volgens mij niet de enige, zowel op Bright als Timo Boezeman schrijven over de column en laten een ander geluid horen. De column is op zijn zachtst gezegd nogal zuur van aard en heeft een hoog huilie-huilie gehalte:

Fuck copyright. De muziekindustrie is eraan kapotgegaan en de filmindustrie volgt.
Precies daar voorzie ik het grootste gevaar voor de gevestigde literatuur in de komende jaren. Een e-book is tot daaraan toe. Maar niemand betaalt 20 euro voor een download. En wanneer een download van mijn volgende roman net zoveel gaat kosten als de download van een nummer via iTunes, waar ga ik dan van leven?

Pfeiffer gaat er van uit dat de wereld niet hoeft te veranderen als je eenmaal een professioneel pad hebt gekozen. En Pfeiffer gaat er van uit dat hij aan de grillen van Apple en andere leveranciers is overgeleverd om zijn boek aan de man te brengen. Maar wat nu juist zo mooi is van de tijd waar we in leven is dat je daar voor een groot deel zelf een keuze in kunt maken. Ja, het is zo dat iTunes een prijspunt heeft weggezet waarmee het moeilijk concurreren is. Tenminste, zo lijkt het. Want er zijn in de appstore voldoende applicaties te vinden die een veelvoud van de 99 cent kosten en het prima doen. Die applicaties zijn een hogere prijs waard omdat ze voor de eindgebruiker meer waarde bieden. Hetzij in functionaliteit, gemak, eenvoud, snelheid, noem maar op. Hoe kun je die waarde dan in boeken brengen? In digitale boeken? Hierin verschil ik van mening met Timo. Waar hij schrijft over de meerwaarde van het fysieke product: “ Denk aan een hardcover, een leeslintje, mooie vormgeving, flappen, stofomslag, speciaal kleurgebruik. Eigenlijk alles wat je met digitaal niet kunt.[...]” denk ik: “waarom zou dat digitaal niet kunnen?”

Waarom zou het niet mogelijk zijn om een digitale applicatie te maken van je schrijven waar net zo’n fraaie vormgeving, interface,beleving, digitaal leeslintje etc aan zit dan aan de fysieke versie? De laaghangende fruit-voorbeelden zijn er al voldoende, zoals dit Alice in Wonderland ebook, maar volgens mij kan het nog verder gaan.

Waarom zou je als schrijver geen nieuwe markten aanboren als de basisvraag voor je is “waar ga ik dan van leven”? Chris Brogan heeft een behoorlijk succesvolle Blog Topics-newsletter. Gratis? Nee hoor, 10 dollar per maand. En ik betaal het graag. Daarover in een latere post meer. Wat te denken van Adafruit Industries, een winkel gespecialiseerd in Open Hardware Electronics, die op Google+ een wekelijkse Ask an Engineer Hangout heeft. Door middel van de videoconferencing-mogelijkheid in Google+ kunnen hardware hackers wereldwijd hun uitvindingen laten zien. Dat wordt opgenomen en later uitgezonden. Waarom zou hier geen abonnementsmodel achter kunnen zitten? Zie je voor je hoe gitaarleraren, wiskundedocenten en slagers een centje kunnen bijverdienen? En ja, dat zou een schrijver net zo goed kunnen. Juist door middel van een medium wat grotendeels afhankelijk is van tekstinput moet het mogelijk zijn voor een schrijver om zijn broodwinning op andere manieren te verdienen. Maar dat kost tijd, energie en durf.

Ik denk dat het wel goed gaat komen met Ilja. Hij hoeft niet bang te zijn dat er op zondag geen croissantjes meer zijn voor ontbijt. Hij vindt zijn weg wel in de nieuwe ontwikkelingen. Maar de toon van de column stuit me tegen de borst. Het constante gezanik en gezever dat de wereld zo snel verandert en dat het allemaal slecht is. Bekijk het eens positief en kijk wat jij kunt doen om met deze veranderingen een betere wereld te maken.

Vandaag is het 11 jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef op Punkey.com. En de link waar ik naar verwees bestaat nog steeds! Ik kan het me nog zo goed voor de geest halen. In mijn boek Bloghelden vertelde ik het verhaal over Push Button Publishing al eens:

[...]nu is daar een site genaamd Blogger.com die claimt dat je met een druk op de knop je eigen site kon updaten?

Op een regenachtige zondagmiddag zat ik op mijn (oud-)studeerkamer en kwam ik weer op die site van Blogger. Ik besloot het maar eens te proberen en maakte een account aan. Ik gebruikte mijn nickname Punkey die ik al sinds 1996 her en der gebruikte op het web. In IRC chats, soms in nieuwsgroepen op Usenet. Na het inloggen bij Blogger kon ik een site aanmaken, maar hoe dan? Ik moest de FTP-gegevens van mijn homepage bij Casema invullen. Ik koos een van de templates bij Blogger en ik was klaar. Nu kon ik gaan schrijven. Ik begreep er niks van. Hoe kan dat nou? Ik werkte bij een online bureau en daar zaten we met HTML-editors allerlei pagina’s te coderen met de hand. Ik had daarvoor bij WestBrabantNet in Breda een nieuwsbrief gemaakt die ik elke week met de hand in een HTML-editor moest updaten. Nieuwe links, nieuwe stukjes. En dan weer via FTP op een server zetten voordat hij te zien was op het web. Maar nu zou ik dus door wat bij elkaar te klikken mijn eigen site hebben? Ik had in het verleden wel eens wat gestoeid met persoonlijke homepages op Geocities, maar dit zag er wel wat gelikter uit.

Ik zag een scherm voor me met een groot tekstveld en de knop Publish. Dat was alles. Geen titel, geen opmaak, geen categorie. Een plaatje toevoegen, dat kon niet. Ik schreef een kort stukje over een site die ik net had gezien: een overzicht van belangrijke funk-muzikanten in de vorm van het periodiek stelsel van de elementen. Ik typte het in, drukte op Publish en keek op mijn homepage. Daar stond het. Ik hoefde niets via FTP te plaatsen. Geen HTML geschreven anders dan de link. En daar stond het toch echt. Met de datum en tijd er bij. Automatisch. Geweldig. [...]

Als ik nu terugdenk aan de eerste weken, maanden dat ik een weblog had was het volledig pionieren. Tien jaar geleden waren er geen workshops, boeken, masterclasses, white papers en coaches die je op weg hielpen. Logisch, want het gebruik van internet was nog lang niet zo wijdverspreid als nu. Zelfs het bezit van computers was nog iets speciaals. Zoals ik destijds mijn computer op een aparte kamer had staan in plaats van de woonkamer waar vele PC’s, Macs en andere gadgets een prominente plaats innemen. De hardware, de technologie is gemeengoed geworden. Dan komen de interessante ontwikkelingen en toepassingen.

Na 11 jaar bloggen denk ik er geen seconde aan om er mee te stoppen. Of het nu gaat om allerlei onregelmatige linkdumps die ik schrijf op Inspiration Overload, een privé blog die ik schrijf voor mijn dochter of de multi-auteur blog Lifehacking, ze gaan me allemaal aan het hart en zijn een deel van mijn leven geworden. Bloggen, het kunnen schrijven als individu, zonder toestemming van anderen, zonder grote investeringen in hardware of personeel, heeft voor een deel mijn leven bepaald. Het heeft me de richting gegeven en ik heb er een passie in gevonden. Vinden, verwerken, schrijven, verspreiden, delen, leren, het zijn kernelementen van vrijwel alles wat ik doe. Of het nu om mijn eigen bedrijf gaat of om mijn nieuw hobby rondom de Arduino en het zelf maken van spullen. En nee, ik ben er niet schatrijk van geworden. En nee, ik ben niet de eigenaar van een uitgevershuis waar meerdere bloggers werken. Ik blijf aan de zijlijn, blijf observeren wat er gebeurt. Ik blijf er zelf over schrijven, zelf over vertellen, zelf over nadenken en zelf iets mee doen wat mij gelukkig maakt.

Je kunt er vaak versteld van staan waar je je passie kunt vinden. Bij mij gebeurde het op een regenachtige zondagmiddag en wat later na het lezen van The Cluetrain Manifesto. Het boek wat blogging en web 2.0 ademt, maar waar die woorden niet in voorkomen. Soms komen de ontwikkelingen als een tornado op je af, maar door te blijven staan en de windvlagen te trotseren, kun je uiteindelijk in rust genieten van alles om je heen.

Blog on!

Op 21 februari van dit jaar ben ik met een klein project begonnen waarin ik mezelf elke week weer verbaas. Ik las een keer het idee om aan het einde van elke dag drie momenten of gedachten van de dag op te schrijven. Waarom? Om het later eens terug te lezen, om de dag te eindigen met een positieve noot, zie het als een soort dagboekje. Ik ben op 21 februari dat dagboekje begonnen op een privé weblog. Deze is alleen voor mij toegankelijk en dat blijft zo Wat me elke dag weer verbaast is dat het me toch lukt om die drie zinnen op te schrijven. Als ik er over nadenk heb ik het mezelf ook erg makkelijk gemaakt:

• Drie goede herinnering van de dag opschrijven is makkelijker dan een doorwrocht idee, onderbouwd en gelinkt. Klein en lekker simpel.
• Het is persoonlijk en privé. Ik hoef niet bang te zijn om op tenen te staan, mag typefouten maken, niet na te denken over SEO-vriendelijke titels. Sterker nog, de titel is de dag van de week
• Email. Ik kan de lijst van drie dingen gewoon mailen. Want het vereist geen opmaak, geen illustraties. Drie regels, that’s it
• Kalender. Ik heb een reminder in mijn kalender. Elke avond krijg ik een reminder dat ik weer een mail moet sturen. Ik beken dat die me het beste helpt. Want ik zie de reminder en besef me steeds beter dat ik de drie dingen in 2 minuten heb gemaild. Het kost me echt heel weinig tijd.
• Geen gedoe. De privé blog is alleen voor mij. Eens in de zoveel weken lees ik weer eens wat pagina’s terug. Het brengt leuke herinneringen boven over dingen die ik die dag heb gedaan. Of dat nu zakelijk was of privé. Een prettige terugblik op de afgelopen tijd.

Maar wat heb jij er nu aan?

Mocht je willen beginnen met bloggen maar je weet niet goed hoe, misschien is dit dan een manier voor je om er gewend aan te raken. Via blogdiensten als Tumblr en Posterous (die ik gebruik) kun je per direct beginnen met je weblog. Deze blog kun je privé houden voor iedereen tot je er zelf tevreden over bent. Maar help jezelf op elke manier die voor je werkt. Voor mij werkt het simpel houden, een vast formaat en de herinnering die ik mezelf elke dag stuur.

Het nieuwe jaar is begonnen! We nemen afscheid van de eerste tien jaar van dit millennium (begint nu wel of geen nieuw decennium?) en we gaan vol aan de slag om 2011 nog mooier te maken.

Op oudjaarsavond heb ik met Helie het jaar eens doorgenomen en ik kom tot de conclusie dat het voor mij een 50/50 jaar is geweest. Niet alles is gelukt, maar we hebben wel een hoop mooie dingen meegemaakt. Zakelijk heb ik in de zomer een flinke dip gehad, wat weer zijn weerslag had op het najaar. Privé hebben we ook wat te verwerken gehad, maar nu ziet alles er weer rooskleurig uit. We gaan er voor dit jaar! Mijn mooiste momenten van 2010 kun je trouwens teruglezen bij Punkmedia, die elk jaar een mooie serie verzamelt.

Ik heb Helie afgelopen zomer ten huwelijk gevraagd. Natuurlijk heeft ze JA gezegd en zo langzamerhand gaan we eens plannen maken om dat feestje werkelijkheid te laten worden. Wanneer en hoe we gaan trouwen, dat weet ik dus nog niet. Maar wel dát we gaan trouwen. Verder is dochter Tess in 2010 vier jaar geworden en gaat ze naar de basisschool. Een mooie stap voor die kleine dame en ze maakt er weer stapels nieuwe vriendjes. Voor ons is het even wennen dat er ineens zoiets bestaat als Herfstvakantie en Kerstvakantie en we onze schema’s zo nu en dan moeten omgooien.

Afgelopen jaar was zakelijk gezien redelijk. Ik ben in augustus begonnen met meer lesgeven op de Hogeschool Utrecht, wat er voor zorgt dat er een stabiele bodem met inkomsten is. Erbovenop komen allerlei leuke opdrachten voor reclamebureau’s, presentaties en workshops. Allemaal erg leuk om te doen, maar komend jaar wil ik toch meer focus gaan brengen op mijn werkzaamheden. Het is vaak nog teveel korte termijn denken waardoor andere ideeën blijven liggen of niet goed genoeg worden uitgevoerd.

Natuurlijk ben ik apetrots dat ik me sinds 2010 een auteur mag noemen. Met de uitgave van Bloghelden heb ik een klein deel van de Nederlandse internetgeschiedenis in kaart gebracht en daar ben ik erg trots op. Ik heb zeker de wens om komend jaar een vervolg te maken op Bloghelden. Hoe en in welke vorm, daar ben ik nog over aan het peinzen.

Een leuke uitsmijter van het jaar was toch wel dat ik door de Revu in de lijst van 30 meest invloedrijke Nederlanders online zet. Zeer gecharmeerd!

Frank Meeuwsen door Nieuwe Revu genoemd als Invloedrijke Nederlander Online

Vorig jaar op 1 januari beloofde ik plechtig dat ik elke dag zou bloggen. Met de opmerking “Blogposts hoeven geen paragrafen vol met inzichten en links te zijn. Het kunnen ook korte overpeinzingen zijn, slimme opmerkingen, een bericht van de dag.” gaf ik mezelf de vrijheid om van mijn blog te maken wat ik wilde. Maar na een maand kwam de klad er helaas al in. In tegenstelling tot Erwin, die het een vol jaar heeft volgehouden, moest ik al snel afhaken om elke dag te bloggen.

Terugdenkend aan het hoe en waarom is er eigenlijk maar één reden: Ik wilde teveel. Toch weer elke blogpost iets verder willen uitwerken, net iets meer inzicht, visie of vergezicht geven. En dan gaat het lastiger worden. Want dat kost meer tijd. En die tijd wilde ik mezelf niet altijd geven.

Nee, ik doe deze keer geen belofte om dagelijks te gaan bloggen. Ik zie wel… Genoeg andere plannen, aan de slag!

Wat een narigheid! Ik was gisteren zo druk bezig met lesgeven en voorbereiden van nieuwe lessen dat ik compleet vergat te bloggen. Mijn voornemen van een dagelijkse blogpost is hiermee dus officieel verbroken. Alhoewel…het voornemen is er nog steeds maar het is me compleet ontschoten.

Toen ik aan het mansucript schreef had ik een redelijk standaard dagindeling. Opstaan, douchen, ontbijten, schrijven, lunch, schrijven, avondeten, schrijven, slapen. Dan zit je zo lang achter een scherm, dan kun je makkelijker even tussendoor een blogpost maken. De laatste tijd is het “normale” leven weer opgestart wat betekent dat ik niet meer constant achter een scherm zit. Vergaderingen, studentenmeetings, lesgeven, reizen. Natuurlijk kan ik via de iPhone ook een blogpost maken, maar de ervaring leert me al dat je die vooral voor de wat kortere brainbullets moet gebruiken. Een langer stuk (zoals dit artikel) is al wat lastiger op het onscreen toetsenbord van de iPhone.

We gaan natuurlijk wel gewoon door! Weer dagelijks bloggen, een ritme hervinden, vaste tijd, vaste plek. Ik ben ondertussen ook wat aan het brainstormen over de onderwerpen. Het vliegt allemaal nog van de ene naar de andere kant hier. Dat hoeft niet per se slecht te zijn, maar een beetje lijn vind ik altijd wel prettig. Wat wordt die lijn? Dat gaan we de komende tijd maar eens verder uitvogelen. Ik begin weer vol goede moed aan een nieuwe ketting en ik ga er van uit dat ik deze pas verbreek zo rond oudejaarsdag 2010!

Dat klinkt dramatischer dan het is natuurlijk. Vanmiddag besefte ik me dat ik geen druk heb van een deadline en een manuscript wat af moet. Ik hoefde dus niet per se achter de laptop te kruipen om weer verder te schrijven en te puzzelen. Dat was even een vreemde gewaarwording. Gelukkig is die al weer snel vervlogen toen ik me daarna bedacht dat ik weer ga lesgeven op de Hogeschool Utrecht. Ik ga vier eindejaarstudenten International Communication & Media begeleiden met hun “dissertation” en twee klassen Bedrijfscommunicatie introduceren in de wondere wereld van Crossmedia concepting. Ik ben vooral benieuwd naar de internationale studenten en hun afstudeerprojecten, welke richtingen die op gaan. Komende vrijdag mag ik ook weer jureren bij een crossmediapitch, deze keer van de Mediabattle. Studenten uit Utrecht en Enschede hebben één week de tijd om een crossmediale case uit te werken en te presenteren komende vrijdag. Ik vind het altijd spannend en inspirerend om te zien waar studenten mee komen en in hoeverre de bedachte zaken ook praktisch zijn uit te voeren.

Tussendoor blijf ik natuurlijk gewoon bloggen, elke dag weer! Marco Derksen heeft beloofd op Upstream ook weer meer verdieping te brengen, dat doet me goed!