Het verlies van digitale herinneringen

Deel dit artikel op

We hebben nu te maken met het Realtime Web, een web van data wat de hele dag om ons heen hangt en voor steeds meer mensen de dagelijkse beslommeringen opslaat, indexeert en indien gewenst deelt. Ik hou van die ontwikkelingen, ben er graag mee bezig en bekijk waar de mogelijkheden liggen. Maar tegelijkertijd graaf ik de afgelopen maanden in het verleden van een deel van het Nederlandse internet en dan stemt het me toch wat somber dat niet alles bewaard blijft. Je kunt je afvragen, is het noodzakelijk dat de vluchtige schrijfoefeningen van duizenden Nederlanders op hun weblog of Hyves bewaard blijven voor het nageslacht? Wie zit daar nu op te wachten? Als samenleving zitten we wellicht niet op individuele weblogs te wachten uit het verleden. Maar heb jij ook niet naar vakantiekiekjes van je ouders en grootouders gekeken? En daar een gevoel van verwantschap bij gevoeld? Een gevoel van die tijd, dat moment er bij gekregen? Je buren zullen weinig bij die foto’s hebben maar voor jou is het de wereld. Net als die oude liefdesbrieven van je ouders of de schriften waarin ze je eerste jaren bijhielden. Daarom moet het web bewaard blijven. Voor de individuele beleving en herinnering in de toekomst.

Maar ook op een metaniveau kan historisch inzicht van belang zijn. Hoe ontwikkelt taal zich in de digitale ruimte, hoe ontwikkelt de nationale beeldspraak, waar zijn digitale verbanden, brandpunten en knooppunten te vinden van historische gebeurtenissen? Door steeds slimmere algoritmes los te laten op grote hoeveelheden data kunnen onverwachte verbanden worden gelegd. Is het niet nu, dan zeker wel in de toekomst.

De Koninklijke Bibliotheek heeft recent besloten om 10.000 Nederlandse sites te gaan archiveren, een nobel initiatief wat ik toejuich! Maar lees ook eens dit verhaal van Jeffrey Zeldman eens over postmortem hosting, vergeet daarbij ook niet de zeer inzichtelijke en aanvullende reacties over het verlies van waardevolle webcontent en wat er aan te doen is.

Wat ga jij doen om je online schrijfsels te bewaren voor toekomstige generaties?

Tags: , ,

  • Barbara

    Ik sla alle belangrijke data op op een externe harde schijf, als back-up. Digitale fotoalbums deel ik met familie en vrienden, zoveel mogelijk en alleen wat interessant is. Alles wat ik zelf schrijf + aan beeld- en audiomateriaal bewerk, sla ik natuurlijk ook op in die back-up. En wat ik publiceer, staat ergens in de openbare ruimte op het internet en/of op papier. That’s it! Waarom zou ik alles willen bewaren? Het moet leiden tot integratie in mijzelf, tot nieuwe inzichten, tot een volgend niveau in mijn leerproces. Daarna mag het weg.

  • Mark de Kock

    Mijn schrijfsels zijn niet allen gearchiveerd en heb daar ook te weinig moeite voor gedaan vrees ik.. Blij met zeitgeist en dat soort initiatieven. Wat je stukje bij mij triggerde was de discussie die ik een tijd terug had over de digitale fotografie. Lang geleden werden rolletjes ontwikkeld. Vaak in zijn geheel ipv een selectie. De mapjes lagen jaren in een doos tot men bedacht “waar heb ik die foto’s”

    Na een duik in die mappen kwam veel(vergane glorie) boven. Dan blijkt ook ineens dat er veel details in de foto’s staat die je al lang was vergeten. Veel zaken die op moment van het nemen niet relevant leken en nu, jaren later ineens wel relevant zijn. Dit staat in contrast tot wat veel mensen nu met de vers gemaakte foto’s doen. Er worden selecties gemaakt(soms al op de viewfinder van de camera) en veel wordt verwijderd. Niet meer opgeslagen. Met het crashen van deze of gene harde schijf vergaat ook ineens een sloot aan foto’s…

    De hamvraag is dan ook, wat blijft er bestaan van de (meta)context in fotografie? Wellicht draaf ik door en heeft het geen waarde maar ik zou er persoonlijk wel eens over willen discussiëren met wat mensen ;-)

  • Tom

    Interessant en past mooi in mijn straatje. Ik heb laatst een paper geschreven waarin ik dezelfde bedenkingen heb bij het fenomeen databases: de vorm die ten grondslag ligt aan alle ‘nieuwe media’. Het is inderdaad een paradox: enerzijds bieden databases een zeer duurzame manier om onze geschiedenis te conserveren, maar anderzijds zit het niet in ons systeem om dat daadwerkelijk te doen.

    Ik verwoord het zo:
    Waar het maakproces van een schilderij van Rembrandt automatisch werd opgeslagen in een materieel palimpsest waar we nu nog steeds deels toegang tot hebben, wordt het maakproces van een schilderij van een Photoshopkunstenaar niet automatisch opgeslagen en hebben we uiteindelijk alleen toegang tot het eindproduct.

    Tenzij die kunstenaar zich hiervan bewust is en kiest voor het bewaren van meerdere versies, of kiest voor het bewaren van alle gebruikte layers. Technologische conventies spelen hierin een grote rol, zo heeft Google in feite de palimpsestvernietigende ‘Delete-functie’ van databases vervangen door een functie die je zou kunnen beschrijven als ‘Save as New’. Zo blijft er standaard een spoor achter van het productieproces, net als in the good ‘ol days.

    Het lijkt me goed om deze discussie op brede schaal te gaan voeren, want het privacydebat heeft er juist voor gezorgd dat informatie steeds vaker standaard op slot zit.

    Zie: The Process Layer – The Palimpsest in the Age of Digital Art Production (http://bit.ly/71j58Q)

    “Wat ga jij doen om je online schrijfsels te bewaren voor toekomstige generaties?”
    Voorlopig practice ik nog niet wat ik preach, dus misschien moet ik maar eens een start maken door de gewoonte van een vriend over te nemen: het opschrijven van al mijn smsjes.
    En door een digitaal testament te maken: wie krijgt het wachtwoord voor mijn GMail etc.?